Nieuw boek Kees Schelling

De Osdorperweg toen

Het 1e exemplaar van het mooie uitgegeven boek met de titel “De Osdorperweg toen” op basis van 21 familieverhalen van bewoners die rond de 2e wereldoorlog op de Osdorperweg in het huidige Amsterdam-Sloten woonden, is gisteren uitgereikt door de schrijver Kees Schelling in  het dorpshuis van Sloten. De Osdorperweg, ruim 6 km lang, loopt van Halfweg tot in het dorpje Sloten of andersom. Het boek is uitgegeven in samenwerking met de eigenaar van voormalig boekhandel Meck & Holt aan de Tussenmeer in Amsterdam-Osdorp. Het is een soort afscheidssaluut van deze bevlogen boekhandelaar.  

Het is een drukste van jewelste, er zijn geen zitplaatsen genoeg dus wat “jongere” bezoekers moeten helaas staan. De 21 verhalen zijn verteld door 21 bewoners in het afgelopen jaar. Helaas zijn er inmiddels al twee overleden. Veertien van de vertellers zitten op de voorste rij. Kees Schelling vertelt van alle  21 verhalen een korte passage met de belofte dat iedere passage maar maximaal 1 minuut duurt. Hier houdt hij zich keurig aan zodat het een levendige vertelling met bekende namen uit Sloten/Oud Osdorp zoals o.a. Breure, Wolkers, Kaatee en Dekker. Verhalen over huisvrouwen, boeren, tuinders, middenstanders, dagloners, arbeiders, autoslopers, woonwagenbewoners enz. Op deze manier krijgen de bezoekers een mooi beeld van het boek. Leuke anekdotes over een chauffeur die een hoofd vol wespensteken heeft en de plaatselijke dokter belt die op zijn beurt zegt:  “Als hij over een uur nog leeft dan komt het helemaal goed!” Of over bewoner Kaatee die zonder rijbewijs zijn melkwagentje rijdt. De plaatselijke politieman vraagt: “Zo Kaatee, heb je je rijbewijs al?”  Waarop de man eerlijk zegt, “nee agent nog niet, ben laatst weer gezakt” Waarop de plaatselijke bromsnor zegt: “Volgende keer beter, voorzichtig rijden hoor!”. De man had na 9 keer daadwerkelijk zijn rijbewijs. Een leven aan een weg waar eigen normen heersten en vooral in het teken stonden van gezin, werk en religie in een cocon van geborgenheid. Geen vet leven maar een leven waar de eindjes aan elkaar moesten worden geknoopt met hele grote gezinnen. 

De schrijver reikt het 1e exemplaar uit aan een van de vertellers

De verhalenvertellers kregen als afsluiting een gratis boek. Het boek is prachtig geïllustreerd met vele foto’s en is verder geweldig mooi vormgegeven met een harde kaft. Een mooi document voor alle bewoners van Sloten/Oud Osdorp en Halfweg. Een na oorlogsbeeld van het leven buiten de grote stad en toch zo dichtbij. De boeken gingen vervolgens als zoete broodjes over de toonbank. Sommige kopers hadden er wel vier gekocht om als document aan hun kinderen te kunnen geven. 

Het boek is te verkrijgen bij boekhandel Jaspers in Badhoevedorp maar kan ook worden besteld bij de schrijver zelf https://www.keesschelling.nl/boeken/de-osdorperweg-toen-21-familieverhalen/

Edward Neering

De schrijver legt uit!

Kuifje

Ik kon het bijna niet geloven dat er een vliegtuig ergens was neergestort in de Bijlmer. Studio Sport werd op 4 oktober 1992 onderbroken met dit bizarre nieuws. Ik ben net op 1 oktober 1992 gestart als personeelsconsulent van Bureau Maatwerk. Bureau Maatwerk helpt langdurig werklozen in Amsterdam aan een banenpoolbaan. Dat werk werd eerst uitgevoerd door commerciële uitzendbureau’s als het toenmalige START, BBB en het huidige Randstad. In die periode nam de gemeente Amsterdam het heft in eigen hand en ging zelf zorgen voor de uitvoering in het publieke domein. Om ingewerkt te worden werkte ik op het Leidseplein bij de vestiging van Randstad Uitzendbureau op de hoek Leidseplein/ Leidsestraat. Het bijbehorende inwerkprogramma vond plaats bij Bureau Maatwerk aan de Herengracht 128. De opleider woonde in de Bijlmer en heeft het vliegtuig die zondag horen overkomen en volgens hem zat de geur van kerosine nog steeds in zijn neus die als een deken over Zuidoost heen kwam. 

Ik werd via Bureau Maaktwerk de banenpool personeelsconsulent van het toen nog zelfstandige stadsdeel Westerpark. Een zestigtal banenpoolers werkten reeds in het stadsdeel bij een bont pallet van organisaties. Van Surinaamse zelforganisaties tot aan basisscholen en buurthuizen, van Speeltuinen tot aan allerlei stichtingen, maar ook bij jeugdgevangenis JOC aan de Transformator weg en verzorgingstehuizen. Surinaamse zelforganisaties die welluidende namen hadden als Prefoeroe, Natty Culture, Paloeloe rockers, Oeng na Oeng of Wie Egie Sanie. Bij welke Surinaamse organisatie in het stadsdeel Westerpark ik ook langskwam er hing altijd een lucht dat er veel geblowd werd, en niet de dag daarvoor ;-). Volgens het stadsdeel moest dit soort werkplekken kunnen, politiek heette het dan “Maatwerk naar de doelgroep” en de coffeeshops hadden een “huiskamerfunctie”. 

Het stadsdeel had de regie over het aantal banen en bij welke organisaties de vacatures kwamen waarop langdurig werkzoekenden konden worden geplaatst. Banen moesten wel aan de randvoorwaarde voldoen dat er een helder takenpakket was en dat er  een gezagsverhouding was tussen een leidinggevende of bestuur en de beoogde werknemer.  Bij een fors aantal aanmeldingen zat bij de vacature ook al een kandidaat met een bijstandsuitkering die door de organisatie zelf werd voorgedragen, de zogenaamde zelfmelders. Ik kreeg een nieuw besluit van het stadsdeel dat er een aantal banen gecreëerd waren met zelfmelders. Volgens de beleidsmedewerker van het stadsdeel ging het om een aantal organisaties die ontstaan waren vanuit de kraakbeweging in de Staatsliedenbuurt. Filmhuis Cavia,Gereedschapsuitleen de Blauwe Duim, het Staatsarchief, Zaal 100. “niet raar opkijken als je met anarchisten te maken krijgt” zei ze met een knipoog. Er was al een dergelijke organisatie in mijn caseload maar het fysieke adres daarvan zat in stadsdeel Centrum op de Houtkopersburgwal. Om de een of andere reden was dit account niet overgedragen aan mijn collega van stadsdeel Centrum. Het was “Bureau Jansen & Jansen” (van Kuifje ;-)) van de stichting Res Publica.

Bij veel stichtingen en zelforganisaties was er niet of nauwelijks sprake van een gezagsverhouding maar werd natuurlijk wel de schijn opgehouden. Hoe dan ook iedere banenpool medewerker trad in dienst van de gemeente Amsterdam en ik verzorgde altijd twee beoordelings-/functioneringsgesprekken tussen leidinggevende en werknemer per jaar. Zeker bij de zelforganisaties met zelfmelders waren dit eigenlijk gewoon aandachtgesprekken om te kijken of alles goed gaat en om te kunnen inschatten of er cursus of opleiding nodig was en of er in de toekomst uitzicht was op een reguliere baan.  

Bij Res Publica/Bureau Jansen & Jansen was het meer even op de koffie gaan en wat benodigd papierwerk voor Bureau Maatwerk af te handelen.  De kernactiviteit van bureau Jansen & Jansen was het kritisch volgen van o.a. inlichtingendiensten, politie en justitie. Blijkbaar was het af en toe “op de koffie gaan” verdacht gedrag. Op een gegeven moment werd ik “verdacht” dat ik een informant zou zijn van de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD zeg maar wat nu de AIVD is) die infiltreerde bij dit bureau in mijn rol als personeelsconsulent van Bureau Maatwerk. Was natuurlijk niet  zo. Ik kreeg als een soort van excuus/sorry een T shirt van Jansen en Jansen uit Kuifje dat ik nog steeds heb. (zie foto) 

Edward Neering

Kwestie van Berkel

De kwestie van Berkel heeft heel wat stof doen opwaaien. Uiteindelijk half februari 2026 teruggetrokken zowel als beoogd staatssecretaris als kamerlid. “Waar rook is, is vuur” is een gevoel wat bij velen blijft hangen. Waarom teruggetrokken als kamerlid? Nu geloof ik absoluut in “selfmade” mensen die van onderop ergens komen maar in dit geval wil ik het toch even tegen het licht houden omdat zij ook hoog in de boom zat bij mijn oude werkgever. Ik beperk mij dus even tot de gemeente Amsterdam waar ik zelf meer dan 40 jaar met plezier, passie en bevlogenheid voor heb gewerkt. 

voor 2015 heeft Van Berkel 3 jaar gewerkt als politiek adviseur van een wethouder in Rotterdam. Daarna heeft ze 3 interim klussen gedaan. Begin 2015 solliciteerde zij bij de gemeente Amsterdam die een reorganisatie stadsbreed per 1 januari 2015 achter de rug had. Ik werkte toen als programmamanager a.i. werk, stages en inkomen bij stadsdeel Zuidoost via Bureau Interim & Advies. Van Berkel werd aangesteld als stadsdeelsecretaris (Schaal 16) in stadsdeel Zuidoost in juni 2015 nadat de zittende stadsdeelsecretaris destijds weg moest wegnes disfunctioneren. Zij werd aangesteld door de toenmalige gemeentesecretaris Arjan van Gils. Zij kenden elkaar vanuit het Rotterdamse. Vraag is natuurlijk hoe die aanstelling in 2015 is verlopen en of er sprake is van wel of niet integer handelen? Heeft er een normale Werving en Selectie procedure plaatsgevonden?

Even platgeslagen en het is heel simpel. Als van Berkel een CV heeft overlegd met zuiver een havo-opleiding en 1 jaar HBO/Propedeuse en een korte afgebroken opleiding, geloof mij: dan word je echt niet uitgenodigd voor een functie in schaal 16 op WO niveau en kom je niet aan tafel bij de sollicitatiecommissie. Ook is er geen vergelijkbare ervaring in een dergelijke functie op dat niveau (daarvoor deed zij 3 korte interim klussen in 010) Dus hoe is zij dan toch in gesprek gekomen? Klopte haar CV toen al niet?  Zo ja, waarom is hier niet doorheen geprikt? Het is immers een standaardprocedure binnen de gemeente Amsterdam dat na succesvolle sollicitatiegesprekken en de intentie om iemand aan te nemen dat er een arbeidsvoorwaarden gesprek plaatsvindt. De kandidaat moet na dit gesprek de diploma’s overleggen die op het overlegde CV staan. Deze worden gecontroleerd, gekopieerd/gescand en opgeladen in het digitale personeelsdossier Als er verkeerde info op CV staat dan wordt dat op zo’n moment simpel doorheen geprikt. Dit staat nog los van de vraag of er een assessment heeft plaatsgevonden, ook daar komt opleidingsniveau naar boven.

Het is hoogst onwaarschijnlijk dat destijds (begin 2015) de juiste procedure is toegepast. Resteert de vraag, wat is er dan gebeurd? Een kruiwagen met van Gils aan de handvatten en een meewerkende Personeelsadviseur of het toenmalige het hoofd P&O? Hoe ziet haar digitale personeelsdossier eruit? Verder is opmerkelijk dat stadsdeel Zuidoost altijd een hele lastige post is voor een stadsdeelsecretaris met een groot afbreukrisico. Haar voorgangster moest ook weg, waarom dan iemand daar zetten zonder relevante ervaring?  Omdat zij een diversiteit kandidaat was? 

 

Maar er is meer. In december 2017, na slechts anderhalf jaar in Zuidoost, wordt zij clusterdirecteur bedrijfsvoering in schaal 17/18. Hoe is die procedure verlopen? Sterker nog: ze wordt ook nog de plaatsvervanger (aldus haar linkedin CV) van de gemeentesecretaris Arjan van Gils vanaf die datum. De directeur bedrijfsvoering is de baas van de directeuren van alle ondersteunende directies zoals P&O, Financiën, ICT enz en legt direct verantwoording af aan de gemeentesecretaris, Arjan van Gils.. Ook het gemeentelijke Bureau Interim & Advies (BIA), waar ik zelf voor werkte als interim manager, valt onder bedrijfsvoering. Dus van Berkel was destijds mijn clusterdirecteur. Bij een mega grote clusterbijeenkomst in 2018 van alle directies van het cluster bedrijfsvoering in de Kromhouthallen in Amsterdam-Noord was in haar speech haar centrale motto “radicaal transparant!”!!

Arjan van Gils gaat als gemeentesecretaris weg bij de gemeente Amsterdam medio 2018. Hij krijgt een opmerkelijke regeling. Hij mag aanblijven voor 12 uur per week om opdrachten te doen voor de gemeente Amsterdam (…)en voor 24 uur treedt hij in in dienst voor de Metropoolregio Rotterdam. Bovendien krijgt hij krijgt een “transitievergoeding”/gouden handruk van 75.000 euro mee. Het is achteraf gebleken dat hij nauwelijks werkzaamheden voor de betaling van 12 uur heeft gedaan. Verantwoordelijk clusterdirecteur voor deze regeling was van Berkel als direct leidinggevende van de directeur P&O en als plaatsvervangend gemeentesecretaris. De ontslagvergoeding wordt gelekt en haalt de Amsterdamse gemeenteraad. Een grote rel is een feit De raad doet een beroep op van Gils om het bedrag terug te betalen. Touria Meliani ligt onder vuur als verantwoordelijk wethouder P&O en krijgt een motie van wantrouwen aan haar broek. Van Gils weigert en trekt een lange neus richting 020 vanuit 010 en zegt dat een mogelijke fout bij de gemeente Amsterdam ligt en niet bij hem. De zaak loopt met een sisser af. Welke rol heeft van Berkel gespeeld bij de toekenning van de 75k “vertrekpremie” en de coulante regeling van 12 uur? Was hier sprake van een wederdienst n.a.v. de mogelijke kruiwagen van Gils begin 2015? 

Aangezien het hier om een mogelijke integriteitkwestie gaat in de top van de gemeentelijke organisatie is mijn advies om dit toch goed uit te zoeken ook als is het al jaren geleden. Is er een rol geweest van Bureau Integriteit? Zo ja, wat voor onderzoek was dat? Wellicht is er niets aan de hand maar dat kan ook andersom zijn. Even kijken of er radicale transparantie komt bovendrijven.

Edward Neering

Medicijnman

Achtergrond vulkaan binnen krater van Fogovulkaan

Medicijnman

“Wat hebt u toch een heerlijk oog om te opereren”, uitspraak van chirurg Bosscha van het VU begin november 2011. Volgens haar was de operatie om het netvlies weer terug te leggen in het rechteroog geslaagd en was het kwestie van tijd dat ik er weer door zou kunnen gaan zien. Ze had een bandje (een plombe) om het oog gelegd en er zat een gasbelletje in mijn oog om de boel op zijn plek te houden.  De vrolijkheid, bevlogenheid  en toewijding van deze oogarts/chirurg destijds staat mij nog steeds helder voor de ogen ook al is het nu al weer 15 jaar geleden toen ik nog hoofd burgerzaken a.i. was bij stadsdeel Oost. Zij was het licht aan het eind van de donkere tunnel na een netvliesloslating. 

Inmiddels bevind ik mij  heel ergens anders. Als pensionado zit ik met een groep van Djoser op de Kaapverdische eilanden. We zitten op het vulkaaneiland Fogo een klein half uur vliegen vanaf het hoofdeiland Santiago. De afgelopen dag zag ik rechts een klein vlekje in mijn gezichtsveld. Niet verontrustend dacht ik maar ik kwam toch met mijn gedachten even terug eind 2011. Met een busje met zijn allen de vulkaan op. Het blijkt een lange klim met dit gammele busje van bijna meer dan anderhalf uur. Eerst asfalt en daarna over een met de hand aangemaakte weg van stenen dus een hoog trilgehalte. De weg gaat naar de gigantische krater van de Fogovulkaan. in de krater ligt nog maar een verse  tien jaar oude lavalaag en we zien daken van huisjes die bedolven zijn onder dit zwarte geweld. Deskundigen voorspellen over 10 jaar weer een uitbarsting dus dan zullen de huidige huisjes er waarschijnlijk ook aan moeten geloven en dat kan de bevolking weer opnieuw beginnen. Er is inmiddels weer een heel dorp ontstaan in de krater en er is een heus hotel met meer dan 30 kamers met in de tuin een soort oase. Heel bizar eigenlijk. Als achtergrond binnen de krater zien we twee “kleine” vulkanen die het meest recent zijn uitgebarsten. De groep gaat over de kleinste vulkaan een wandeling maken onder leiding van een gids. Met twee reisgenoten blijf ik achter. We bezoeken het dorpje en drinken koffie in de oase van het hotel. Op bijna 3000 meter hoogte blijkt er toch Wifi in het hotel te zijn. Op google tik ik toch even “symptonen netvliesloslating”. Wazig zien, vlek, bliksemschichten, slierten…….Ik heb het toch echt allemaal momenteel en ik weet direct dat dit foute boel is, dus toch! Aan het eind van de excursie geef ik bij de reisleidster aan dat ik helaas naar huis moet.  

Oase in de krater van de Fogovulkaan, de tuin van het kraterhotel

Dan begint het gedoe rondom de terugkeer. Het is zondagavond. Eerst word ik nog op het verkeerde been gezet door met Allianz te gaan bellen als verzekeraar even later bleek dat dit ASR moet zijn als nieuw verzekeringsmaatschappij waar Djoser zaken mee doet. Of ik al een arts had geraadpleegd ter plekke? Nee dat heb ik niet er is geen ziekenhuis of iets dergelijks op dit lavaeiland en zeker niet met specialistische oogdeskundigheid. Moest ik toch even doen aldus Lisanne en zo gaat dat door. Ik heb inmiddels zelf mijn vrouw gebeld en gevraagd of zij de spoed wil bellen van Bergmanclinics/ogen. Zij blijken gelukkig snel bereid om een “save to Fly” verklaring af te geven en te verzenden. De oogarts belt mij ook persoonlijk en geeft nog wat adviezen en wenst mij sterkte.  ASR gaat niet akkoord en Lisanne blijft van een computerscherm het protocol aflezen wat zij op de cursus heeft geleerd. Inmiddels is de “safe to fly” van de oogarts uit Nederland in mijn bezit en ik stuur deze door aan ASR. Ik bel voor de zoveelste keer terug en verwijs naar de verklaring. “ik wil u er toch op attenderen dat u alleen weg kan als u een verklaring van een arts heeft aldus Lisanne’’ “We hebben wereldwijd een heel goed zorgnetwerk hoor, u kunt overal mogelijk worden geholpen”. Inmiddels is de reisleidster mee gaan luisteren en zij zet mijn woorden kracht bij door hard achter mij te roepen. “We zitten hier in een derde wereldland op 8 uur vliegen!! Er is hier hoogstens een medicijnman maar geen deskundig arts! Voorts heb ik een aantal reisgenoten om mij heen verzameld en zeg met kracht en emotie aanvullend op het medicijnmanargument dat ik drie getuigen heb die hebben meegeluisterd en dat als ik niet op tijd terugkeer en ik blind word aan een oog ik ASR voor de rechter zal slepen met verklaring van de oogarts in mijn bezit. Dat laatste komt binnen zonder kloppen want plotsklaps valt er een korte stilte en ineens zegt Lisanne dat ze ruggenspraak gaat houden met het ASR-medische team aan de hand van de met spoed afgegeven verklaring van de Bergman oogarts uit Haarlem. 

“We gaan akkoord met uw terugkeer” zegt de enigszins aangeslagen Lisanne. U ontvangt een voorstel voor vluchten retour van de afdeling luchtvaart van de SOS-alarmcentrale. Door al het gedoe is de vlucht de volgende morgen om 9.00 uur van het vulkaaneiland Fogo naar Praia inmiddels volgeboekt dus dat kan pas om 16.00 uur en vandaar uit verder naar huis. Op maandagochtend ontvang ik pas het vluchtschema voor het vervolg. Om 1 uur s’nachts vanaf Praia en op vliegveld Lisabon naar Amsterdam om 8.40 uur. Ik huil nadat het vliegtuig op de landingsbaan aanraakt.

In Heiloo is gewerkt aan een aansluitende afspraak in het VU ziekenhuis. Ook met heel veel voeten in de aarde maar is uiteindelijk gelukt om 14.00 uur aansluitend op de landing op Schiphol. Een dag later lig ik met plaatselijke verdoving op de operatietafel in het VU UMC en wordt het netvlies teruggelegd terwijl ik de gehele operatie live aanwezig ben. Even afwachten hoe de loslating zich tot de gele vlek verhoudt want dat schijjnt invloed te kunnen hebben op het latere zicht. Voorts blijken er allerlei kleine gaatjes rondom in het netvlies aan de rand te zitten, die worden vakkundig dicht gelaserd, De chirurg zegt na de operatie dat ik als ik was gebleven op het vakantieadres ik blind aan een oog zijn geworden. “Intuïtief een sterke move!” merkt hij op. ik ontdoe mij van het operatiescchort en haal mijn spullen uit het kluisje. Terwijl ik aan de arm van een verpleegster het operatiedomein verlaat roept hij nog grappend na. “ik heb slechte ervaringen met medicijnmannen!”.

Edward Neering

Dak van huisje steekt nog boven de lava uit (uitbarsting 10 jaar geleden)

De val

val hooglanders

“Geweldig wat jullie gisteren gedaan hebben” ik bedankte in augustus 2015 Stef van de reddingsbrigade in Hargen aan Zee die mijn elektrische fiets de vorige dag hadden meegenomen van de plek des onheils uit het duinengebied bij Bergen aan Zee. Hij stond keurig in de strandloods van de brigade en de ketting was door de mannen er weer op gelegd, wat een service! Verbazingwekkend was om te voelen dat de elektrische fiets van mijn vrouw gewoon weer zijn elektrische energie leverde. Alleen de bel en het computerdisplay op de fiets waren naar de ratsmodee.

De laatste week vakantie in augustus 2015 dus wat dagjes her en der naar toe. Wilde sowieso de nieuwe Hondsbossche Zeewering zien tussen Camperduin en Petten. De betonnen dijk schijnt omgetoverd te zijn tot een heuse duinenrij of iets wat daar op moet lijken. Tegen de wind in op de turbostand naar Egmond aan de Hoef. Uiteindelijk bij eeterij “Het Woud”de duinen in naar Bergen aan Zee. De Schotse Hooglanders staren mij tevreden aan en zagen dat het goed was en kauwden vervolgens weer verder aan het malse duingras.. Na een boerenomelet in  een strandtent bij Bergen aan Zee  richting Camperduin door de Noord Hollandse Waterleidingduinen wat halverwege overgaat in Staatsbosbeheergebied. Ik heb er flink de vaart in met de elektrische fiets van mijn vrouw. Ik schat dat een een kilometer of 30 heuvel af reed ……..……. Bam!, Kadang!, gekletter…. Waardoor het gebeurde weet ik niet precies meer maar ik sloeg schuin over de kop en kwam plat op mijn gezicht op de fietspadklinkers terecht. Hoe vaak heb ik de laatste tijd ouderen van de straat geplukt en hoofdschuddend gezegd dat ze op hun normale fiets moeten blijven rijden….. .“Er ist gestürtzT” hoor ik zeggen door passanten die blijkbaar gestopt zijn. “Sie brauchen einem Artz!” zei een van de Duitsers die zich inmiddels over mij hadden ontfermt.  “Do ist der Bahnhof!” kwam er ineens in mijn hoofd op maar ik sprak deze oude verzetsdaad van Gé Temming (van Kooten en de Bie) niet uit.  Zwaar bebloed werd ik door twee van onze oosterburen opgetild. “Können sie noch laufen”? Voorzichtig zette ik de ene voet voor de andere. “Wir gehen die Hilfe anrufen!”. 112 brabbelde ik, maar dan in opperbest Duits, eins, eins zwei!. Tien minuten later had ik 112 zelf aan de lijn. Waar bleef de hulp?  Ja, ze zijn u aan het zoeken maar u bent onvindbaar, de reddingsbrigade van Hargen zoekt al 10 minuten naar u. Inmiddels was ik weer helemaal bij de les dus ik kon goed duiden waar ik was. “Tussen Hargen aan Zee en Bergen aan Zee, nog steeds in de Waterleidingduinen, net het bos uit, de heuvel af!” Even later arriveerde de hulp.

Een half uur later zat ik bij de EHBO in het ziekenhuis (MCA) van Alkmaar. “Hoe heet u?, Wat voor dag is het vandaag? Wat is uw geboortedatum? Bent u weg geweest? Plotsklaps zit ik in een aflevering van Medisch Centrum West of ER op een Alkmaarse afdeling. Ik lig tussen gordijntjes van de eerste hulp en regelmatig wordt er een patient door de ambulance binnen gebracht, sommige kermend van de pijn. Na een hechting boven mijn oog wordt toch besloten om een MRIscan van mijn hoofd te laten maken. “Doen we uit preventie bij alle 40 plussers die een flinke klap op of met  hun hoofd hebben ondergaan”. Ik dacht even aan Edith Schippers, had ik hier de sleutel van de oplopende kosten in de zorg? Er kwam een neuroloog een aantal oefeningen met mij doen, ik doe uiteraard braaf mee en kan alles wat mij opgedragen wordt uitvoeren. Inmiddels is de uitslag van de MRI-scan er. “We kunnen niets vinden wat eventueel op een bloeding wijst, we zien ook geen breuk, als u zich goed voelt dan kunt u weer naar huis!”. Dat werd tijd, ik zat al drie uur in deze aflevering van ER. Bij de deur draaide de neuroloog als inspecteur Colombo zich om en sprak lachend.. “laatste opmerking, zelden zulke briljante hersenen onder de scan gehad!”. Hij had er duidelijk lol in, terwijl ik uiteraard een kern van waarheid in deze olijke opmerking zag 😉 !

Val 3 Edward

Falco Neering schaakkampioen!

De treindeuren gaan open en ik sta op het station in Haarlem. In mijn rugtas zit de wisseltrofee voor het schaaktoernooi der Neeringen. De trofee is meegetorst vanuit het druiligere Heiloo. Eens in de zoveel jaar wordt dit familie evenement herhaald. In verband met Corona is er even de klad in gekomen maar nu is het dan weer zover. Aangekomen op de plaats van de handeling krijg ik een brassa van neef Lucas. Of ik eraan toe ben om mijn titel te verliezen? Zeker!, zeg ik en meld, met een knipoog, dat ik mijn retour ben. 12 deelnemers dus 6 schaakborden vullen de ruimte in een hoog appartement in Haarlem. De ochtend loopt voorspoedig en na drie partijen met een denktijd van 10 minuten volgt topnotering en een welverdiende lunch. Na 9 partijtjes komt neef Falco als terechte  winnaar uit de bus. Samen met neven Lucas en achterneef Lars haal ik een zilveren plak. De vader van Falco pakt de bronzen plak en zo verdwijnt een groot deel van het eremetaal richting Almere. Olivia en haar vader Paul zijn de duidelijke runnerups voor de toekomst. Ben in ieder geval blij dat ik als enig lid van de broers en zusters enigszins overeind blijf tussen het geweld van de jongere generatie die immers de toekomst heeft. Ton Neering pakt de prijs voor de fles wijn, een prijs is een prijs!

Falco Neering (rechts) neemt de wisselbeker in ontvangst

Randvoorwaardelijk is natuurlijk de organisatie van het toernooi en de catering. Broer Paul heeft zijn eigen ambitie aan de kant geschoven en had de organisatie strak in handen. De prima catering door nichten Sandra en Joyce en zus Elma kan natuurlijk niet onvermeld blijven en dan hebben we het nog niet over de overheerlijke taart die uit Huizen was meegekomen. Het leukste is natuurlijk dat je als deel van de familie weer bij elkaar komt en een gezellig samenzijn hebt met het edele schaakspel als smeermiddel.

Tussen de bedrijven door vertelde Falco dat hij een nieuwe single in eigen beheer heeft uitgebracht met de titel paying rent, je kunt het hier beluisteren op Spotify. Je kunt het ook googlen en beluisteren op bijvoorbeeld youtube of instagram.

Edward Neering

Mooiste meisje Haarlemmermeer Lyceum

Het nieuwe boek van Mark Slaman


Een roman geboren op het Badhoevedorpse Haarlemmermeer Lyceum

Deze maand is een roman van (oud-) Badhoevedorper Mark Slaman verschenen;  Dieudonnée, het ongelofelijke verhaal van een Amsterdamse escort. De openingsscene van het boek speelt zich af op het ‘plein’ van het Haarlemmermeer Lyceum, de school die voor de auteur veel betekend heeft en ooit het levendig middelpunt van Badhoevedorp was.  Daar straalt het mooiste meisje van de school, de vrouw die een internationale escort wordt en het hart van veel mannen op hol brengt. Een rijke zakenman, Sturm, raakt in de ban van haar met alle gevolgen van dien. In het dankwoord spreekt Mark Slaman uit dat hij laat heeft gerealiseerd hoeveel hij heeft geleerd van de vele taaldocenten op het Haarlemmermeer Lyceum.

‘De liefde voor taal en literatuur is mij bijgebracht door veel docenten. Ik heb de mooiste herinneringen aan Cees Johansen en Gerda Meijerink. Eerst heb ik meerdere boeken over fietstochten en hardlopen geschreven. Een roman leek mij te hoog gegrepen. Een gedachte-experiment over een hedendaagse Oblomow (klassiek boek uit 1858 over een Russische landeigenaar die het druk heeft met niets doen, ook kritiek op het Rusland van toen) mondde uit in een roman over de hedendaagse tijdgeest waarin hebzucht en begeerte een (te) grote rol spelen. Dat het, naast verlangen, hartstocht en passie, ook een  maatschappij-kritisch boek is geworden is mede aan mijn schooltijd in Badhoevedorp te danken. Dat hoorde bij de vorming op het Haarlemmermeer Lyceum; discussiëren over het leven, politiek en de maatschappij.’

Dieudonnée is ook een spannende en onderhoudende roman over liefde, man-vrouwverhouding en vriendschap.

Het boek is verkrijgbaar bij boekhandel Jaspers in Badhoevedorp of via de website www.markslaman.nl

Dieudonnee betekent: Godsgeschenk of Door god gegeven

SmoeS in Amsterdamse Canon?

Aan (oud) organisaties in Amsterdam is aangeboden om mee te doen aan een prijsvraag om in de Amsterdamse Geschiedenis te komen. 49 vensters van de Amsterdamse canon zijn al vastgelegd/vernieuwd in het kader van 750 jaar Amsterdam. Er wordt nog (steeds weer wisselend) venster toegevoegd, hiervoor een prijsvraag uitgeschreven door het Stadsarchief van Amsterdam. Wordt Jongerencentrum SmoeS de 50e Bouwsteen van de Amsterdamse geschiedenis? Deze geschiedenis gaat over de heersende jongerencultuur in Amsterdam in de jaren 70,80 en 90? Onderstaand is de inzending. over jongerencentrum SmoeS.


Om SmoeS in de Canon te promoten word je uitgenodigd uit een reactie te geven.
Kijk op:https://www.amsterdam.nl/stadsarchief/canon/canon-50ste-venster/overzicht-
ingediende-voorstellen/
Je kunt ook al de reacties zien van o.a. mijzelf, Wim Blok en Froukje Klaver-
Van der Meer.

1. Titel

Jongeren doen het zelf. 

2. Samenvatting (in één zin)

Jongeren laten zich vanaf de zeventiger jaren niets meer opdringen en bepalen in hun eigen jongerencentrum zelf wel hoe ze los kunnen gaan. 

3. Beschrijving voorstel

(Geef hier een uitgebreide beschrijving van jouw voorstel. Vertel waarom jouw voorstel belangrijk is voor de geschiedenis van Amsterdam.)

De geschiedenis van jongerencentrum SmoeS laat zien hoe jongeren eind vorige eeuw hun eigen weg zoeken buiten het traditionele aanbod van jongerenactiviteiten in Amsterdam. Steeds weer nieuwe groepen jongeren ontwikkelen, zonder professionele ondersteuning, hun eigen activiteiten. 

SmoeS geeft beginnende bands uit Amsterdam een podium. Daarnaast zijn er optredens van o.a. het jonge ‘Doe Maar’, Herman Brood’s Wild Romance, de Osdorp Posse, dichters zoals Johnny van Doorn, Jules Deelder, drs. P en Diana Ozon (Nederlandse eerste en enige punkdichter) en andere culthelden uit die tijd zoals Sjef van Oekel en Barend Servet. Er zijn programma’s over ´kraken in Amsterdam’; het Amsterdamse ‘Jongeren Advies Centrum’ en forums rond de verkiezingen onder leiding van Stan van Houcke van Radio Stad Amsterdam. 

Jongeren, Meisjes en jongens van 15 jaar en ouder, geven vanuit eigen perspectief vorm en inhoud aan hun wereld. Met loze kreten worden ze vaak weggezet als krakers, stuffies, rockers, punkers, gabbers of anders.  Het zijn babyboomers of het is de patatgeneratie. De werkelijkheid is echter onverschrokken en avontuurlijk.

Jongeren proberen zelf iets van hun leven te maken. Los van ouders, jongerenwerkers, pastoor of dominee. Gewoon zelf doen; succes behalen, tegenslag krijgen en opnieuw beginnen. 

De geschiedenis van 25 Jaar Jongerencentrum SmoeS geeft een beeld van hoe jongeren maatschappelijk en cultureel het heft in eigen handen nemen. Een bonte, liefdevolle, eigenzinnige, humoristische, serieuze en warme illustratie van hoe de stad haar jeugd schoorvoetend de ruimte geeft om de werkelijkheid naar eigen hand te zetten. 

Jongerencentrum SmoeS in Sloten als maatschappelijke leerschool van 1974 tot 2000. In een tijd dat jongeren zich emanciperen, elkaar ontmoeten en samen plannen maken en activiteiten voor henzelf en anderen organiseren. 25 Jaar SmoeS laat zien hoe mooi het is als jongeren initiatief nemen en hun talenten samenbrengen. Zonder overheidsbemoeienis en betutteling. 

Voor Amsterdam is die geschiedenis waardevol en leerzaam. Voor de huidige jeugd, voor hun ouders, voor de jongerenwerkers en voor de gemeentelijke ambtenaren en bestuurders. Zet de jeugd niet weg, maar maak gebruik van hun energie, kennis, vriendschap en plezier.

Daarom is het eigenzinnige verhaal van 25 jaar SmoeS een aanvulling op de geschiedenis van Amsterdam.

SmoeS staat natuurlijk niet op zichzelf. In die tijd organiseren jongeren in heel Amsterdam zich. Zoals in Het Gebouwtje (Noord), La Barca (Oost), de Zaaier (Centrum), Het Geveltje (Centrum), Smurf Inn (Slotervaart) en het VJC (Zuid). De beschreven geschiedenis van Smoes is een rijke aanvulling op de Canon vanwege het unieke inkijkje in de Amsterdamse jeugdcultuur van het laatste kwart van de vorige eeuw. 

4. Afbeelding

De geschiedenis van SmoeS in mei 2024 gepubliceerd in het boek “SmoeS. Jongerencentrum van Badhoevedorp en Sloten”. Schrijver: Kees Schelling (1955) Uitgeverij: De Overhaal.

ISBN: 978-90-821200-3-5. NUR: 693.

Het boek vertelt het verhaal van de roemruchte geschiedenis van het jongerencentrum SmoeS in het laatste kwart van de vorige eeuw (1974-2000). Het Smoes-boek beslaat ruim 300 pagina’s en bevat een kleine 200 foto’s, illustraties, affiches en krantenartikelen.

5. Locatie (Geef op de kaart aan waar jouw voorstel zich afspeelt)

Jongerencentrum SmoeS was gevestigd in Amsterdam Sloten, in het voormalige Wees- en Armenhuis, thans Dorpshuis Sloten – Oud Osdorp, Akerpolderstraat 9/Nieuwe Akerweg 14 in Amsterdam-Sloten. 

 

Diclo

Wat ik hieronder schrijf is natuurlijk onzin, maar het gevoel is wel zo! Het gevoel van Lazarus die uit zijn graf opstaat, een Fenix die uit zijn as herrijst of Harry Potter die op een dodelijk moment precies op tijd verdwijnseld.

Een kleine week geleden cirkelde ik met mijn vriend Bo over de TRIAS-Atletiekbaan in Heiloo. We lopen onze wekelijkse intervaltraining en tussen de bedrijven door praatten we onder andere over onze toekomstige BOEDcast die alleen nog op een tafel wacht, een tafel die inmiddels twee poten heeft. Als jonge goden draaien we onze rondjes en snelt Lisanne de Witte zo nu en dan langs ons heen onder een goedkeurende blik van trainer Sven. 

Diezelfde zondagavond voel ik het eerste ongemak in de heupstreek, het is een “ver weg” gevoel. Op maandag en dinsdag wordt het gevoel iets manifester. Op woensdag heb ik een afspraak in Zaandam en vervolgens een etentje in Haarlem, totaal meer dan 17.000 stappen die dag. Aan het eind van deze avond loop ik de station trap op in Haarlem en ervaar een eerste pijnscheut in de bilstreek. Aangekomen op het splinternieuwe station Heiloo loop ik vervolgens probleemloos naar huis. Wel een onrustige nacht met een licht pijnlijke heup. Zeg maar 2 op de schaal van 10, zoals mijn fysiotherapeut altijd naar de mate van pijn vroeg.  

Op Donderdag wordt de pijn erger en zo nu en dan hevig, het lopen wordt moeilijk en zeer pijnlijk. Zo erg dat ik bijna niet meer kan opstaan en voetje voor voetje en steunend mij in de woonkamer van A naar B moet begeven. Mijn vrouw ziet dit alles zeer bezorgd aan en adviseert dat ik vrijdag onmiddellijk naar de huisarts moet, wat ik natuurlijk wegwuif.

In mijn gedachten gaat er weer een langspeelplaat spelen. Is dit het begin van het einde, met mijn bijna 68 jaar moet ik op mijn retour zijn. Of is het een acute aanval van botkanker in mijn heup?  Hoe moet is volgende week de trap op en af bij station Spaarnwoude op weg naar de oogarts? Kom ik ooit bij AZ nog de tribune op of moeten ze een traplift aanleggen tussen vak P en Q?  Kan ik mij überhaupt nog manifesteren als witte Keniaan? 

Ik moet de trap op richting slaapkamer. De pijn is inmiddels zeer ernstig (9 op de schaal van 10!). Met de gezonde heup, de trapleuning en de wandelstok van mijn schoonmoeder duurt het minuten om de trap op te komen. Het is vervolgens boven een marathon om in de badkamer van de wastafel naar de WC te komen en weer terug en dan hebben we het nog niet gehad over het uitkleden en vervolgens richting bed waar ik uitgeput aankom. Mijn vrouw hoort het gestommel,  gesteun en de kreten en zegt half in haar slaap “arme man!”. Klopt! Zo ben ik gezond en in een paar dagen een wrak die op de rand van de afgrond staat. Moet mijn been worden geamputeerd nu mijn heup deze afstoot? Ik zie het bezorgde gezicht in het ziekenhuis Alkmaar van zuster Klivia van de afdeling ledenmatenzagerij. Ik ben ervan overtuigd dat dit voorlopig niet meer goed gaat komen. In mijn gedachten bezinksel denk ik ineens aan diclofinac, zou het een jichtaanval zijn? Totaal niet aan gedacht! Rond 11 uur diclo nummer 1 en rond 2.00 uur s’nachts diclo 2. ….ik val eindelijk in slaap.

De volgende morgen gaat mijn been redelijk makkelijk uit bed en voel nog wel pijn in de heup maar het strompelen is weer een vorm van lopen. Diclo 3 met maagzuurremmer erin. Inmiddels een paar diclo’s verder ben ik aanbeland op de zaterdagochtend. Harry Potter, Lazarus en de Fenix blijken te bestaan. ik ben wonderbaarlijk helemaal genezen. Het wondermiddel heet Diclofinac!

Edward Neering

Reorganisatie Amsterdam Werkt!

Amsterdam Werkt!, aan de van de Madeweg.


Reorganisatie Amsterdam Werkt!

Al eerder schreef ik begin juli 2025 op deze weblog over de reorganisatie bij de directie Werk en Participatie/afdeling Amsterdam Werkt! Moraal van de vorige blog was “Je kunt reorganiseren/herstructureren/doorontwikkelen tot je een ons weegt maar als je als organisatie je kernfunctionarissen (de klantbegeleiders) niet goed aanstuurt dan kan je beter de tent direct opdoeken want dan wordt het een oeverloos verhaal”

Afgelopen donderdag is het personeel geïnformeerd over de komende reorganisatie (reo) en de personele gevolgen bij de afdeling Amsterdamwerkt!, De directie W&P is akkoord. Gelukkig kan er nog invloed worden uitgeoefend via de Ondernemingsraad (art 25 WOR) met het adviesrecht. De directie zal via de gemeentesecretaris het reorganisatieplan aanbieden bij de ondernemingsraad (OR). De OR zal de lokale Onderdeelcommissie Werk en Participatie (OC) vragen om het advies voor te bereiden en vervolgens is er 6 tot 8 weken de tijd om een positief of negatief advies te geven. Vaak is het positief mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Rand voorwaardelijk vanuit de medezeggenschap is dat de OC wel goed betrokken is en weet wat er bij het personeel leeft. Ik krijg signalen dat dit momenteel nog onvoldoende is/minimaal is. Heel zorgelijk want 40 van de 120 medewerkers gaan hun baan verliezen. Wat is er aan de hand:

  • Er heerst bij veel collega’s een algemeen wantrouwen m.b.t. het MT van Amsterdam-werkt! De uitvoering wordt niet betrokken bij interne besluitvorming en bij interne veranderingen. Notulen zijn geheim er is totaal geen transparantie.
  • De directie staat al jaren open concurrentie binnen- en buiten de gemeente toe m.b.t. toepassing van het re-integratie-instrumentarium. Klantbegeleiders kunnen buiten Amsterdam-werkt! om, dezelfde instrumenten inzetten/in laten inkopen. Er is niet gestuurd op het principe van “Eigen trajecten bij de directie Werk en Participatie gaan voor, tenzij” Het is dan ook niet vreemd dat er jarenlang minder aanmeldingen zijn op de eigen trajecten bij de afdeling Amsterdam Werkt!. Zie ook mijn eerdere blog “Sturing, sturing en Sturing” uit juli 2025. Dit is jarenlang mismanagement op directieniveau. Voorts is het natuurlijk een vereiste dat trajecten goed aansluiten op de vraag.
  • Teammanagers van klantbegeleiders moeten doen waarvoor zij zijn ingehuurd namelijk hun personeel (de kernfunctionaris: de Klantbegeleider) aansturen. Naast de personele gesprekken (MAG) ook periodiek caseload-gesprekken voeren . Dit in plaats het bezig zijn met allerlei randzaken. (Zie ook het Deloitte onderzoek van twee jaar geleden. Advies: “De medewerkers centraal!”). Bij de aansturring dus “Eigen projecten van de directie W&P hebben voorrang. Pas extern als plaatsing intern niet kan. Klantbegeleiders moeten vanuit hun vakmanschap kunnen uitleggen waar om een duur extern traject wordt gekozen.
  • De klantbegeleiders op hun beurt moeten worden ontzorgd van allerlei administratieve ballast wat de registratiesystemen met zich meebrengen. Zie ook mijn eerder blog hierover “De bloemkooldoctrine”. Doel moet zijn dat zij netto 15 klanten fysiek per week kunnen spreken in plaats van de huidige 5 a 8 per week klanten/Amsterdammers. Dus minder achter de computer en meer in de spreekkamer.
  • De kloof tussen het MT van Amsterdam-werkt! en het overig personeel door de jaren heen wordt alleen maar groter, het lijkt er sterk op dat er een eigen MT-koers wordt gevaren: er heerst bij het MT een overlegcultuur vanaf laptops in plaats van een goede dialoog met het personeel. Er is geen verbinding. Amsterdam Werkt! Heeft de afgelopen drie jaar inmiddels vier afdelingsmanagers versleten, dat zegt al genoeg. Notulen van MT’s worden niet gedeeld, zijn niet ter inzage.
  • Als medeoorzaak van deze reorganisatie wordt er in algemene termen gesproken (over ‘veranderende behoefte van de Amsterdammer’ en ‘dat het instrumentarium van Amsterdam-werkt! niet aansluit’. Er is geen definitie en dit is dus totaal onduidelijk en mistig aldus de medewerkers. Kijk dat er een focus komt op drie doelgroepen is prima maar sluit de de andere Amsterdammers niet uit van deelname op de diverse trajecten. Iedereen doet mee met extra aandacht voor drie groepen zou het adagium moeten zijn. 
  • Er zijn grote zorgen onder het personeel van Amsterdam-werkt! m.b.t. een eerlijk verloop van de toepassing van het uiteindelijk sociaal plan. Er wordt gedacht aan oneerlijke sturing indien bijvoorbeeld collega’s zouden moeten solliciteren op eigen/bestaande functies

Oproep aan de de nieuwe directeur van de directie Werk en Participatie, Annemarie Stokman, om in te grijpen en als directeur in gesprek te gaan met de medewerkers van Amsterdam Werkt! 

Edward Neering*

*In de jaren tachtig achter het loket van de sociale dienst Amsterdam gezeten als bijstandsmaatschappelijk werker. De Jaren negentig en nul 20 jaar is het management gezeten van Werk en inkomen met de nadruk op re-integratie. (diverse rollen). Samen met Boer & Croon  in de jaren 2004 en 2005 de functie van klantmanager ontwikkeld voor de Dienst Werk en Inkomen die per 2006 startte. Vanaf 2009 als interim manager gewerkt bij het stedelijke Bureau Interim & Advies  en drie opdrachten gedaan in het domein van Werk en inkomen. Van 2021 tot 2025 OR lid geweest en dagelijks bestuurder en contactpersoon voor de directie Werk en Participatie. In de OR periode het OR advies voorbereid van de vorige grote reorganisatie bij WPI.