Categorie: Verhalen

Kuifje

Ik kon het bijna niet geloven dat er een vliegtuig ergens was neergestort in de Bijlmer. Studio Sport werd op 4 oktober 1992 onderbroken met dit bizarre nieuws. Ik ben net op 1 oktober 1992 gestart als personeelsconsulent van Bureau Maatwerk. Bureau Maatwerk helpt langdurig werklozen in Amsterdam aan een banenpoolbaan. Dat werk werd eerst uitgevoerd door commerciële uitzendbureau’s als het toenmalige START, BBB en het huidige Randstad. In die periode nam de gemeente Amsterdam het heft in eigen hand en ging zelf zorgen voor de uitvoering in het publieke domein. Om ingewerkt te worden werkte ik op het Leidseplein bij de vestiging van Randstad Uitzendbureau op de hoek Leidseplein/ Leidsestraat. Het bijbehorende inwerkprogramma vond plaats bij Bureau Maatwerk aan de Herengracht 128. De opleider woonde in de Bijlmer en heeft het vliegtuig die zondag horen overkomen en volgens hem zat de geur van kerosine nog steeds in zijn neus die als een deken over Zuidoost heen kwam. 

Ik werd via Bureau Maaktwerk de banenpool personeelsconsulent van het toen nog zelfstandige stadsdeel Westerpark. Een zestigtal banenpoolers werkten reeds in het stadsdeel bij een bont pallet van organisaties. Van Surinaamse zelforganisaties tot aan basisscholen en buurthuizen, van Speeltuinen tot aan allerlei stichtingen, maar ook bij jeugdgevangenis JOC aan de Transformator weg en verzorgingstehuizen. Surinaamse zelforganisaties die welluidende namen hadden als Prefoeroe, Natty Culture, Paloeloe rockers, Oeng na Oeng of Wie Egie Sanie. Bij welke Surinaamse organisatie in het stadsdeel Westerpark ik ook langskwam er hing altijd een lucht dat er veel geblowd werd, en niet de dag daarvoor ;-). Volgens het stadsdeel moest dit soort werkplekken kunnen, politiek heette het dan “Maatwerk naar de doelgroep” en de coffeeshops hadden een “huiskamerfunctie”. 

Het stadsdeel had de regie over het aantal banen en bij welke organisaties de vacatures kwamen waarop langdurig werkzoekenden konden worden geplaatst. Banen moesten wel aan de randvoorwaarde voldoen dat er een helder takenpakket was en dat er  een gezagsverhouding was tussen een leidinggevende of bestuur en de beoogde werknemer.  Bij een fors aantal aanmeldingen zat bij de vacature ook al een kandidaat met een bijstandsuitkering die door de organisatie zelf werd voorgedragen, de zogenaamde zelfmelders. Ik kreeg een nieuw besluit van het stadsdeel dat er een aantal banen gecreëerd waren met zelfmelders. Volgens de beleidsmedewerker van het stadsdeel ging het om een aantal organisaties die ontstaan waren vanuit de kraakbeweging in de Staatsliedenbuurt. Filmhuis Cavia,Gereedschapsuitleen de Blauwe Duim, het Staatsarchief, Zaal 100. “niet raar opkijken als je met anarchisten te maken krijgt” zei ze met een knipoog. Er was al een dergelijke organisatie in mijn caseload maar het fysieke adres daarvan zat in stadsdeel Centrum op de Houtkopersburgwal. Om de een of andere reden was dit account niet overgedragen aan mijn collega van stadsdeel Centrum. Het was “Bureau Jansen & Jansen” (van Kuifje ;-)) van de stichting Res Publica.

Bij veel stichtingen en zelforganisaties was er niet of nauwelijks sprake van een gezagsverhouding maar werd natuurlijk wel de schijn opgehouden. Hoe dan ook iedere banenpool medewerker trad in dienst van de gemeente Amsterdam en ik verzorgde altijd twee beoordelings-/functioneringsgesprekken tussen leidinggevende en werknemer per jaar. Zeker bij de zelforganisaties met zelfmelders waren dit eigenlijk gewoon aandachtgesprekken om te kijken of alles goed gaat en om te kunnen inschatten of er cursus of opleiding nodig was en of er in de toekomst uitzicht was op een reguliere baan.  

Bij Res Publica/Bureau Jansen & Jansen was het meer even op de koffie gaan en wat benodigd papierwerk voor Bureau Maatwerk af te handelen.  De kernactiviteit van bureau Jansen & Jansen was het kritisch volgen van o.a. inlichtingendiensten, politie en justitie. Blijkbaar was het af en toe “op de koffie gaan” verdacht gedrag. Op een gegeven moment werd ik “verdacht” dat ik een informant zou zijn van de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD zeg maar wat nu de AIVD is) die infiltreerde bij dit bureau in mijn rol als personeelsconsulent van Bureau Maatwerk. Was natuurlijk niet  zo. Ik kreeg als een soort van excuus/sorry een T shirt van Jansen en Jansen uit Kuifje dat ik nog steeds heb. (zie foto) 

Edward Neering

Medicijnman

Achtergrond vulkaan binnen krater van Fogovulkaan

Medicijnman

“Wat hebt u toch een heerlijk oog om te opereren”, uitspraak van chirurg Bosscha van het VU begin november 2011. Volgens haar was de operatie om het netvlies weer terug te leggen in het rechteroog geslaagd en was het kwestie van tijd dat ik er weer door zou kunnen gaan zien. Ze had een bandje (een plombe) om het oog gelegd en er zat een gasbelletje in mijn oog om de boel op zijn plek te houden.  De vrolijkheid, bevlogenheid  en toewijding van deze oogarts/chirurg destijds staat mij nog steeds helder voor de ogen ook al is het nu al weer 15 jaar geleden toen ik nog hoofd burgerzaken a.i. was bij stadsdeel Oost. Zij was het licht aan het eind van de donkere tunnel na een netvliesloslating. 

Inmiddels bevind ik mij  heel ergens anders. Als pensionado zit ik met een groep van Djoser op de Kaapverdische eilanden. We zitten op het vulkaaneiland Fogo een klein half uur vliegen vanaf het hoofdeiland Santiago. De afgelopen dag zag ik rechts een klein vlekje in mijn gezichtsveld. Niet verontrustend dacht ik maar ik kwam toch met mijn gedachten even terug eind 2011. Met een busje met zijn allen de vulkaan op. Het blijkt een lange klim met dit gammele busje van bijna meer dan anderhalf uur. Eerst asfalt en daarna over een met de hand aangemaakte weg van stenen dus een hoog trilgehalte. De weg gaat naar de gigantische krater van de Fogovulkaan. in de krater ligt nog maar een verse  tien jaar oude lavalaag en we zien daken van huisjes die bedolven zijn onder dit zwarte geweld. Deskundigen voorspellen over 10 jaar weer een uitbarsting dus dan zullen de huidige huisjes er waarschijnlijk ook aan moeten geloven en dat kan de bevolking weer opnieuw beginnen. Er is inmiddels weer een heel dorp ontstaan in de krater en er is een heus hotel met meer dan 30 kamers met in de tuin een soort oase. Heel bizar eigenlijk. Als achtergrond binnen de krater zien we twee “kleine” vulkanen die het meest recent zijn uitgebarsten. De groep gaat over de kleinste vulkaan een wandeling maken onder leiding van een gids. Met twee reisgenoten blijf ik achter. We bezoeken het dorpje en drinken koffie in de oase van het hotel. Op bijna 3000 meter hoogte blijkt er toch Wifi in het hotel te zijn. Op google tik ik toch even “symptonen netvliesloslating”. Wazig zien, vlek, bliksemschichten, slierten…….Ik heb het toch echt allemaal momenteel en ik weet direct dat dit foute boel is, dus toch! Aan het eind van de excursie geef ik bij de reisleidster aan dat ik helaas naar huis moet.  

Oase in de krater van de Fogovulkaan, de tuin van het kraterhotel

Dan begint het gedoe rondom de terugkeer. Het is zondagavond. Eerst word ik nog op het verkeerde been gezet door met Allianz te gaan bellen als verzekeraar even later bleek dat dit ASR moet zijn als nieuw verzekeringsmaatschappij waar Djoser zaken mee doet. Of ik al een arts had geraadpleegd ter plekke? Nee dat heb ik niet er is geen ziekenhuis of iets dergelijks op dit lavaeiland en zeker niet met specialistische oogdeskundigheid. Moest ik toch even doen aldus Lisanne en zo gaat dat door. Ik heb inmiddels zelf mijn vrouw gebeld en gevraagd of zij de spoed wil bellen van Bergmanclinics/ogen. Zij blijken gelukkig snel bereid om een “save to Fly” verklaring af te geven en te verzenden. De oogarts belt mij ook persoonlijk en geeft nog wat adviezen en wenst mij sterkte.  ASR gaat niet akkoord en Lisanne blijft van een computerscherm het protocol aflezen wat zij op de cursus heeft geleerd. Inmiddels is de “safe to fly” van de oogarts uit Nederland in mijn bezit en ik stuur deze door aan ASR. Ik bel voor de zoveelste keer terug en verwijs naar de verklaring. “ik wil u er toch op attenderen dat u alleen weg kan als u een verklaring van een arts heeft aldus Lisanne’’ “We hebben wereldwijd een heel goed zorgnetwerk hoor, u kunt overal mogelijk worden geholpen”. Inmiddels is de reisleidster mee gaan luisteren en zij zet mijn woorden kracht bij door hard achter mij te roepen. “We zitten hier in een derde wereldland op 8 uur vliegen!! Er is hier hoogstens een medicijnman maar geen deskundig arts! Voorts heb ik een aantal reisgenoten om mij heen verzameld en zeg met kracht en emotie aanvullend op het medicijnmanargument dat ik drie getuigen heb die hebben meegeluisterd en dat als ik niet op tijd terugkeer en ik blind word aan een oog ik ASR voor de rechter zal slepen met verklaring van de oogarts in mijn bezit. Dat laatste komt binnen zonder kloppen want plotsklaps valt er een korte stilte en ineens zegt Lisanne dat ze ruggenspraak gaat houden met het ASR-medische team aan de hand van de met spoed afgegeven verklaring van de Bergman oogarts uit Haarlem. 

“We gaan akkoord met uw terugkeer” zegt de enigszins aangeslagen Lisanne. U ontvangt een voorstel voor vluchten retour van de afdeling luchtvaart van de SOS-alarmcentrale. Door al het gedoe is de vlucht de volgende morgen om 9.00 uur van het vulkaaneiland Fogo naar Praia inmiddels volgeboekt dus dat kan pas om 16.00 uur en vandaar uit verder naar huis. Op maandagochtend ontvang ik pas het vluchtschema voor het vervolg. Om 1 uur s’nachts vanaf Praia en op vliegveld Lisabon naar Amsterdam om 8.40 uur. Ik huil nadat het vliegtuig op de landingsbaan aanraakt.

In Heiloo is gewerkt aan een aansluitende afspraak in het VU ziekenhuis. Ook met heel veel voeten in de aarde maar is uiteindelijk gelukt om 14.00 uur aansluitend op de landing op Schiphol. Een dag later lig ik met plaatselijke verdoving op de operatietafel in het VU UMC en wordt het netvlies teruggelegd terwijl ik de gehele operatie live aanwezig ben. Even afwachten hoe de loslating zich tot de gele vlek verhoudt want dat schijjnt invloed te kunnen hebben op het latere zicht. Voorts blijken er allerlei kleine gaatjes rondom in het netvlies aan de rand te zitten, die worden vakkundig dicht gelaserd, De chirurg zegt na de operatie dat ik als ik was gebleven op het vakantieadres ik blind aan een oog zijn geworden. “Intuïtief een sterke move!” merkt hij op. ik ontdoe mij van het operatiescchort en haal mijn spullen uit het kluisje. Terwijl ik aan de arm van een verpleegster het operatiedomein verlaat roept hij nog grappend na. “ik heb slechte ervaringen met medicijnmannen!”.

Edward Neering

Dak van huisje steekt nog boven de lava uit (uitbarsting 10 jaar geleden)

Falco Neering schaakkampioen!

De treindeuren gaan open en ik sta op het station in Haarlem. In mijn rugtas zit de wisseltrofee voor het schaaktoernooi der Neeringen. De trofee is meegetorst vanuit het druiligere Heiloo. Eens in de zoveel jaar wordt dit familie evenement herhaald. In verband met Corona is er even de klad in gekomen maar nu is het dan weer zover. Aangekomen op de plaats van de handeling krijg ik een brassa van neef Lucas. Of ik eraan toe ben om mijn titel te verliezen? Zeker!, zeg ik en meld, met een knipoog, dat ik mijn retour ben. 12 deelnemers dus 6 schaakborden vullen de ruimte in een hoog appartement in Haarlem. De ochtend loopt voorspoedig en na drie partijen met een denktijd van 10 minuten volgt topnotering en een welverdiende lunch. Na 9 partijtjes komt neef Falco als terechte  winnaar uit de bus. Samen met neven Lucas en achterneef Lars haal ik een zilveren plak. De vader van Falco pakt de bronzen plak en zo verdwijnt een groot deel van het eremetaal richting Almere. Olivia en haar vader Paul zijn de duidelijke runnerups voor de toekomst. Ben in ieder geval blij dat ik als enig lid van de broers en zusters enigszins overeind blijf tussen het geweld van de jongere generatie die immers de toekomst heeft. Ton Neering pakt de prijs voor de fles wijn, een prijs is een prijs!

Falco Neering (rechts) neemt de wisselbeker in ontvangst

Randvoorwaardelijk is natuurlijk de organisatie van het toernooi en de catering. Broer Paul heeft zijn eigen ambitie aan de kant geschoven en had de organisatie strak in handen. De prima catering door nichten Sandra en Joyce en zus Elma kan natuurlijk niet onvermeld blijven en dan hebben we het nog niet over de overheerlijke taart die uit Huizen was meegekomen. Het leukste is natuurlijk dat je als deel van de familie weer bij elkaar komt en een gezellig samenzijn hebt met het edele schaakspel als smeermiddel.

Tussen de bedrijven door vertelde Falco dat hij een nieuwe single in eigen beheer heeft uitgebracht met de titel paying rent, je kunt het hier beluisteren op Spotify. Je kunt het ook googlen en beluisteren op bijvoorbeeld youtube of instagram.

Edward Neering

Mooiste meisje Haarlemmermeer Lyceum

Het nieuwe boek van Mark Slaman


Een roman geboren op het Badhoevedorpse Haarlemmermeer Lyceum

Deze maand is een roman van (oud-) Badhoevedorper Mark Slaman verschenen;  Dieudonnée, het ongelofelijke verhaal van een Amsterdamse escort. De openingsscene van het boek speelt zich af op het ‘plein’ van het Haarlemmermeer Lyceum, de school die voor de auteur veel betekend heeft en ooit het levendig middelpunt van Badhoevedorp was.  Daar straalt het mooiste meisje van de school, de vrouw die een internationale escort wordt en het hart van veel mannen op hol brengt. Een rijke zakenman, Sturm, raakt in de ban van haar met alle gevolgen van dien. In het dankwoord spreekt Mark Slaman uit dat hij laat heeft gerealiseerd hoeveel hij heeft geleerd van de vele taaldocenten op het Haarlemmermeer Lyceum.

‘De liefde voor taal en literatuur is mij bijgebracht door veel docenten. Ik heb de mooiste herinneringen aan Cees Johansen en Gerda Meijerink. Eerst heb ik meerdere boeken over fietstochten en hardlopen geschreven. Een roman leek mij te hoog gegrepen. Een gedachte-experiment over een hedendaagse Oblomow (klassiek boek uit 1858 over een Russische landeigenaar die het druk heeft met niets doen, ook kritiek op het Rusland van toen) mondde uit in een roman over de hedendaagse tijdgeest waarin hebzucht en begeerte een (te) grote rol spelen. Dat het, naast verlangen, hartstocht en passie, ook een  maatschappij-kritisch boek is geworden is mede aan mijn schooltijd in Badhoevedorp te danken. Dat hoorde bij de vorming op het Haarlemmermeer Lyceum; discussiëren over het leven, politiek en de maatschappij.’

Dieudonnée is ook een spannende en onderhoudende roman over liefde, man-vrouwverhouding en vriendschap.

Het boek is verkrijgbaar bij boekhandel Jaspers in Badhoevedorp of via de website www.markslaman.nl

Dieudonnee betekent: Godsgeschenk of Door god gegeven

Diclo

Wat ik hieronder schrijf is natuurlijk onzin, maar het gevoel is wel zo! Het gevoel van Lazarus die uit zijn graf opstaat, een Fenix die uit zijn as herrijst of Harry Potter die op een dodelijk moment precies op tijd verdwijnseld.

Een kleine week geleden cirkelde ik met mijn vriend Bo over de TRIAS-Atletiekbaan in Heiloo. We lopen onze wekelijkse intervaltraining en tussen de bedrijven door praatten we onder andere over onze toekomstige BOEDcast die alleen nog op een tafel wacht, een tafel die inmiddels twee poten heeft. Als jonge goden draaien we onze rondjes en snelt Lisanne de Witte zo nu en dan langs ons heen onder een goedkeurende blik van trainer Sven. 

Diezelfde zondagavond voel ik het eerste ongemak in de heupstreek, het is een “ver weg” gevoel. Op maandag en dinsdag wordt het gevoel iets manifester. Op woensdag heb ik een afspraak in Zaandam en vervolgens een etentje in Haarlem, totaal meer dan 17.000 stappen die dag. Aan het eind van deze avond loop ik de station trap op in Haarlem en ervaar een eerste pijnscheut in de bilstreek. Aangekomen op het splinternieuwe station Heiloo loop ik vervolgens probleemloos naar huis. Wel een onrustige nacht met een licht pijnlijke heup. Zeg maar 2 op de schaal van 10, zoals mijn fysiotherapeut altijd naar de mate van pijn vroeg.  

Op Donderdag wordt de pijn erger en zo nu en dan hevig, het lopen wordt moeilijk en zeer pijnlijk. Zo erg dat ik bijna niet meer kan opstaan en voetje voor voetje en steunend mij in de woonkamer van A naar B moet begeven. Mijn vrouw ziet dit alles zeer bezorgd aan en adviseert dat ik vrijdag onmiddellijk naar de huisarts moet, wat ik natuurlijk wegwuif.

In mijn gedachten gaat er weer een langspeelplaat spelen. Is dit het begin van het einde, met mijn bijna 68 jaar moet ik op mijn retour zijn. Of is het een acute aanval van botkanker in mijn heup?  Hoe moet is volgende week de trap op en af bij station Spaarnwoude op weg naar de oogarts? Kom ik ooit bij AZ nog de tribune op of moeten ze een traplift aanleggen tussen vak P en Q?  Kan ik mij überhaupt nog manifesteren als witte Keniaan? 

Ik moet de trap op richting slaapkamer. De pijn is inmiddels zeer ernstig (9 op de schaal van 10!). Met de gezonde heup, de trapleuning en de wandelstok van mijn schoonmoeder duurt het minuten om de trap op te komen. Het is vervolgens boven een marathon om in de badkamer van de wastafel naar de WC te komen en weer terug en dan hebben we het nog niet gehad over het uitkleden en vervolgens richting bed waar ik uitgeput aankom. Mijn vrouw hoort het gestommel,  gesteun en de kreten en zegt half in haar slaap “arme man!”. Klopt! Zo ben ik gezond en in een paar dagen een wrak die op de rand van de afgrond staat. Moet mijn been worden geamputeerd nu mijn heup deze afstoot? Ik zie het bezorgde gezicht in het ziekenhuis Alkmaar van zuster Klivia van de afdeling ledenmatenzagerij. Ik ben ervan overtuigd dat dit voorlopig niet meer goed gaat komen. In mijn gedachten bezinksel denk ik ineens aan diclofinac, zou het een jichtaanval zijn? Totaal niet aan gedacht! Rond 11 uur diclo nummer 1 en rond 2.00 uur s’nachts diclo 2. ….ik val eindelijk in slaap.

De volgende morgen gaat mijn been redelijk makkelijk uit bed en voel nog wel pijn in de heup maar het strompelen is weer een vorm van lopen. Diclo 3 met maagzuurremmer erin. Inmiddels een paar diclo’s verder ben ik aanbeland op de zaterdagochtend. Harry Potter, Lazarus en de Fenix blijken te bestaan. ik ben wonderbaarlijk helemaal genezen. Het wondermiddel heet Diclofinac!

Edward Neering

De Blonde Dame

Tijdens mijn afscheid (zie foto hieronder) eind november 2024 kreeg ik van mijn BIA-directeur, Stijn Wilke, een kopie van de Blonde Dame. Iedere medewerker die Bureau Interim & advies  verlaat krijgt dit cadeau naast een fles “BIA wijn”. Dit is natuurlijk niet zomaar, hier zit een verhaal achter.

Van AGA naar BIA

BIA heette voorheen AGA, Advies Groep Amsterdam. Dit bureau is ontstaan uit het projectbureau 2200 bij de gemeente Amsterdam dat begin jaren 2000 is opgericht op het Amsterdamse stadhuis. Kernactiviteit van dit bureau is dat zij tijdelijk advies en interim klussen doen voor de gemeente Amsterdam (60 directies) in de volle breedte. Dus van de reiniging tot aan bestuursdiensten op het stadhuis. Een wendbare club door en voor slimme jonge mensen. Na AGA kwam in 2015, na de grote reorganisatie, Bureau Interim & Advies (BIA) en het bureau heeft nu nog steeds dezelfde opdracht. De slimme jongeren werden vanaf 2009 aangevuld met oudere (senior) adviseurs/interim-managers.

De blonde dame op de fles wijn als relatiegeschenk van Bureau Interim & Advies

Beeldende Kusntenaars Regeling (BKR)

Op 1 juli 1987 werd in Amsterdam de BKR (Beeldende Kunstenaar Regeling) afgeschaft. Kunstenaars kregen geen geld meer voor de erkenning dat zij kunstenaar waren en konden tot 1 juli 1987 een bescheiden inkomen verdienen via de BKR. Voor dat geld leverden de kustenaars een tegenprestatie door kunstwerken in te leveren bij de gemeente Amsterdam. De kunstwerken werden opgeslagen in depots een ook in de kelder van de Stopera (het Amsterdamse stadhuis/operagebouw) .

Massaal verdwenen de kunstenaars in de vermaledijde bijstandswet en ontvingen zij dus een bijstandsuitkering (RWW). De status van kunstenaar aan de onderkant  is vanaf dat moment fors aan inflatie onderhevig. Het is ook de tijd van de bloei van de Artotheken in de stad waar gepromoveerde kunstwerken uitgeleend werden aan Amsterdammers.

Kunstwerken waren als ware dieren in een asiel. Jarenlang wachten op een eventueel baasje dat je aanwijst en het dier verlost uit een hokverblijf, maar nu dus voor kunstwerken met als expositieruimte de Artotheken waar de werken geleend konden worden.. Het gros van de kunstwerken bleef staan waar het stond en bleef staan tussen collega “niemandalletjes”.

De toenmalige baas van project 2200 was afgedaald naar de catacomben van het stadhuis en koos een gigantisch (drie grote panelen) kunstwerk, enige megalomanie  was haar niet vreemd,  om te worden opgehangen in de project 2200 ruimte op de 1e etage aan de Waterloopleinkant van het stadhuis.  De blonde dame deed begin zero’s haar intrede als kunstwerk aan de wand en toonde haar naaktheid. Ze zag dat het goed was en zag hoe de enthousiaste club jonge mensen transformeerden naar Adviesgroep Amsterdam (AGA). Daar kon je 4 jaar vertoeven om uiteindelijk door te stromen binnen de gemeentelijke organisatie of elders.  Vanaf 2008 kwam daar ook een groep interim managers bij die hetzelfde arrangement voor twee jaar kregen.  De blonde dame werd een begrip binnen AGA en langzaam werd het ook een symbool van de jonge flextijgers. De blonde dame dook aangekleed terug op een vakantiekado tijdens een zomerfeest aan het personeel in 2012. (zie foto hieronder)

Vakantiekado AGA 2012, de blonde dame aangekleed op het strand

Dan komt het moment dat AGA moet verhuizen naar de Weesperstraat 105 A ergens in 2012. Inmiddels is AGA getransformeerd naar een bevlogen club waar je je als interim professional kunt ontwikkelen voor  flexibele/creatieve en daadkrachtige oplossingen voor een beter Amsterdam. Het inmiddels tot cultureel erfgoed gebombardeerde kunstwerk wordt ineens onderwerp van strijd. De toenmalige directeur Facilitaire zaken (Jos. M) eisde dat de blonde dame bleef huizen in de Stopera. De directie van AGA nam een gedecideerd besluit en kochtt, na taxatie, het kunstwerk voor 1250 euro. Hiermee is dit kunstbezit behouden voor AGA gebleven. Een heus vervoersplan (zo ging dat bij AGA) wordt opgesteld om het kunstwerk te verhuizen naar de Weesperstraat 105 A (hoek Nieuwe nieuwe Prinsengracht). De kosten voor het vervoer overtreffen de aanschafwaarde van 1250 euro. De omzet van AGA vertoont dat jaar plots een knikje. ;-).

Als een dierbare die naar haar  graf wordt gedragen wordt de blonde dame door Agisten naar haar nieuwe toekomst gedragen, letterlijk op handen. Ze danst, doezelt en deint richting haar nieuwe bestemming bij de kersverse Dienst Advies en Onderzoek, waar ook het Amsterdam Bureau Communicatie (ABC) en de directie Onderzoek & Statistiek (O&S ) onderdeel van zijn, een combinatie van drie directies die geen lang leven beschoren zou zijn. .Ze hangt weer en ziet wederom dat het goed was en waakte nu over maar liefst drie directies.

Vanaf 2015 bij de grote reorganisatie bij de gemeente Amsterdam volgt dus de oprichting van BIA (Bureau Interim & Advies) , er volgt ook een nieuwe bestemming aan de Weesperstraat 113 op de andere hoek van de gracht van de Nieuwe Prinsengracht met de Weesper. Opnieuw wordt zij met liefde gewiegd en met grote zorg over de brug over de Nieuwe Prinsengracht bij de richting het nieuwe Bureau Inteirm & Advies (BIA) gebracht (slechts 50 meter). De ontwikkeling van BIA zet de lijn AGA-professionalisering voort en tevreden kijkt zij met een knipoog ook toe op dit proces.

Samen met het hoofd FZ  van het facilitair bureau (ik doe daar op dat moment een opdracht als interim manager)  doe ik half maart 2018  een schouw in op de Weesperstraat 113 in het kader van het 020 project “Zoek de Rembrandt”. We staan voor het drieluik van de blonde dame. Ze is onder de indruk en ziet plotsklaps de flappen met gele post-its naast het kunstwerk. “Wat is dat?”. Ik merk dat ik begin te blozen en vertel schoorvoetend het actuele verhaal.

.

Zie naast het kunstwerk de fiap met gele post-its

#MeToo

Toen was daar ineens de “#metoo-affaire”. Zeg maar een golf van verontwaardiging over seksueel niet gewenst gedrag van vooral mannen in machtsverhoudingen, dus ook op het werk. Een vrouwelijke collega gaf tijdens een sessie van “BIA-talks” (zeg maar een creatieve vorm van werkoverleg) zich niet prettig te voelen als zij in de BIA ruimte moest werken met de naakte vrouw aan de muur op de Weesperstraat 113, ook al is het een kunstwerk . Het spel rondom De Blonde Dame was op de wagen. We zijn aangeland in 2018/2019  Er kwam een enquête onder het BIA personeel en een heuse deep democracy sessie. De meningen waren verdeeld en er werd besloten om De Blonde Dame niet meer mee te laten verhuizen naar de nieuwe BIA locatie op de Vijzelstraat in het pand van het stadsarchief.

Het compromis

Er zou gezocht worden naar een andere vorm om De Blonde Dame verder te laten leven in het BIA domein. Uiteindelijk kwam er witte rook uit de werkgroep die zich over dit weerbarstige probleem zich had gebogen. Besloten werd om in de pantryruimte van de nieuwe locatie een Behang te ontwerpen met de kruizen van Amsterdam opgebouwd uit allemaal kleine Blonde dames (minutieus). Voorts zou iedere vertrekkende medewerker een kleine reproductie van De Blonde Dame als afscheidscadeau ontvangen. Tegenwoordig wordt de keuze geboden of je reproductie wel of niet wilt ontvangen. Het origineel van De Blonde Dame werd in 2019 gegeven aan de vertrekkende directeur die waarschijnlijk het schilderij in een schuur heeft gedeponeerd dan wel op de schroot heeft gegooid.

Het aangepaste BIA behang met de kruizen van 020 met kleine Blonde Dames

zoom op de andreaskruizen van het blonde damebehang

Kunst

Hoe je het ook wendt of keert, De Blonde Dame is een kunstwerk en moet je dit opofferen/verwijderen/teruggeven/verkopen per opbod als medewerkers hier aanstoot aan nemen. Naast “de zwarte Pieten discussie” is de Blonde Dame de tweede controversiële kwestie geweest in de  AGA/BIA geschiedenis. Wel of niet woke is mogelijk een derde. We zullen het zien.

Ik ben blij dat een kleine reproductie van De Blonde Dame bij ons thuis aan de muur hangt

Edward Neering

Twee BIA kwesties ineen: De blonde dame en zwarte piet.

Pinkpop 1988

Het was eind mei 1988. Ik was net weer vrijgezel en was op weg naar Landgraaf voor een nieuwe editie van Pinkpop. Was er al een tijdje niet geweest. Ik heb wel de edities van 1979, 1980 en 1981 bijgewoond toen nog op de drafbaan van Geleen maar daarna afgehaakt.  Het waren de jaren van de start van The Jam, Dire Straits, Elvis Costello, U2 en Joe Jackson. Nu dus op de drafbaan bij Landgraaf bij Heerlen. Nog wel op 1 dag  en op 2e pinksterdag in plaats van de huidige 3 dagen  in het 2e weekend van juni. 

Red Hot Chili Peppers was als opkomende band al in het begin geprogrammeerd. Het enige wat ik mij nog herinner was de leadzanger met een gebreide sok om zijn geslachtsdeel. Deze band werd de heldenband van mijn zoon, in die tijd (half zero’s) begon ik zelf de muziek enigszins te waarderen. De rest van de optredens ben ik ook bijna vergeten. Het begint pas  weer te dagen bij het geweldige optreden van Sinead O’Conner solo en de herkenbare robuuste sound van Joe Cocker. Er was veel bier gevloeid door de dag heen en patatmaaltijden werden naar binnen gewerkt. Tijdens Joe Cocker (Unchain my heart} de eerste zoen gewisseld met een zekere Carolien. Het was pas laat afgelopen en de meute begaf zich naar het station van Landgraaf. Het duurde lang voordat de trein vertrok en binnen korte tijd zong de hele staande groep op het balkon van de trein “de grote banaan uit Afrika” met ondergetekende als voorzanger/dirigent. Later stond de trein onderweg regelmatig om onduidelijke redenen stil en zaten we inmiddels diep in de nacht. Lang verhaal kort, we kwamen pas aan op Amsterdam CS om half zes in de ochtend. Dan maar ontbijten met o.a. met mijn nieuwe vlam in een onduidelijk tentje in de Marnixstraat. Bier bij het ontbijt was toch een nieuwe insteek in mijn leven ;-). Uiteindelijk was ik om een uur of acht op dinsdagmorgen aangekomen op mijn flatje in Badhoevedorp. 

Ik werkte destijds als bijstand maatschappelijk werker bij de sociale dienst in het centrum van Amsterdam. Nu ben ik natuurlijk een keurige jongen en belde met een collega om te zeggen dat het Pinkpop gebeuren enigszins uit de hand was gelopen en dat ik die dinsdag een dag vrij nam, Annet nam het ter kennisname aan. In de loop van de ochtend, In een dergelijke situatie zou menigeen zich ziek melden maar ik dus niet, Word ik in de loop van de ochtend uit mijn bed gebeld door dezelfde collega Annet dat ik toch naar het kantoor op de Herengracht moest komen omdat ik in de middag ingeroosterd was voor intakes van bijstandsaanvragen. Dienstbevel* van mijn leidinggevende Bart. ……. En ik deed het ook nog.

Diezelfde Bart blijkt de buurman te zijn van mijn zojuist overleden lieve zuster Nel. Ik kwam hem tegen na de begrafenis bij de koffie en cake in cafe Kerkzicht. Hij bood direct zijn excuses aan voor het voorval in juni 1988.

Dat dan weer wel !

Edward Neering

*het enige dienstbevel wat ik in mijn 43 jarige werkzame leven bij de gemeente Amsterdam heb gehad.

het Haakje

Het slagveld is weer achter de rug in mijn tere mond terwijl het politieke veldslag in het land zich verdiept richting de verkiezingen op 29 oktober. Op de dag dat kabinet Schoof 3 is gevallen ….nog even en Dick Schoof is alleen aan de macht ;-). Het is al meer dan 25 jaar geleden dat ik halfjaarlijks de mondhygiëniste bezoek in het groene Heiloo. Tegenwoordig 1 x in de 4 maanden. Je zou dan toch zeggen dat het voorheen halfjaarlijkse strijdtoneel bij de mondhygieniste ten einde zal zijn nu de frequentie omhoog is gegaan en ik meer aandacht geef aan mijn gebit sinds dat ik met pensioen ben gegaan. 

Sinds mijn vertrek bij de gemeente Amsterdam ben ik intensief in de weer met ragers in diverse kleuren van TePe en poets maximaal, minimaal 2 minuten per keer. De achterkant van mijn kiezen worden zelfs met een gaasje extra bewerkt.

Nee hoor, het  gevecht in mijn mond duurde toch nog zo’n 40 minuten terwijl mijn aanname was dat ik binnen 10 minuten weer op straat zou staan gezien mijn grondige aanpak van het afgelopen jaar.

Ik verlang terug naar mijn oude mondhygiëniste Simone.  Standaard had ik een muur van tandsteen achter de onderste voortanden. “Even de Berlijnse muur slopen” was een halfaarlijkse opmerking. Veel haakjeswerk en ander gepunnik en dan afsluiten met het polijsten. Zij adviseerde ook ragers maar ik kwam niet verder rubberen tandenstokers van Kruidvat.  Toch stond ik altijd binnen een half uur weer buiten, 33% korter dan de huidige behandeling en met minder goed ondehoud.

8 maanden geleden zei mijn huidige: “uw tandvlees flubbert!, u staat aan de vooravond van een parodontitis (chronische tandvleesontsteking). Ik  was verbijsterd omdat ik voor mijn gevoel heel goed bezig was. “Sommige zaken zijn weerbarstig” zei ze onderkoeld. Dit alles brengt mij terug in de tijd van de schooltandarts eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Als het wagentje kwam voorrijden bij de Plesmanschool in Badhoevedorp dan ging er een siddering door de hele school. Mevrouw slachttand, de assistente van Tandarts LIem kwam de leerlingen oproepen op alfabet. Alle kinderen van het ziekenfonds waren de Sjaak, kinderen van welgestelde ouders die particulier waren verzekerd haalden opgelucht adem. “Doe die mond open! Anders boor ik in die tong van je”, sneerde de tandarts in een licht Indisch accent. Daarvoor had hij de vraag gesteld of ik wel elke dag mijn tanden poetste. Eerlijk als ik was zei ik dat dat niet altijd het geval was. “Vergeet jij s’morgens ook wel eens je onderbroek aan te trekken” beet hij mij toe.  “Dat heb jij ervan! Als je niet elke dag je tanden poestst”, zei hij al borend zonder verdoving.

Bij de huidige mondhygiëne behandelingen wordt er niet meer gepolijst. Gevalletje van jammer, want het is een frisse afsluiting van de behandeling. Na 40 minuten haal ik opgelucht adem en vraag ik bij het opstaan uit de roze stoel of mijn tandvlees nog flubbert. “het gaat een stuk beter……..maarrrr we hebben nog een lange weg te gaan! “Amen, dacht ik!

Edward Neering

Mijn uitvaart

Slotkapel Egmond aan de Hoef/ huwelijksplek

Iedereen kent dat wel. Grote gebeurtenissen worden begeleid door muziek, een huwelijk, een geboorte of een uitvaart. Alleen bij een uitvaart heb je er zelf geen invloed meer op tenzij je het van tevoren hebt aangegeven.

Bij ons huwelijk in mei 2005 hadden we bij binnenkomst op de locatie van de huwelijksvoltrekking in Egmond aan de Hoef het nummer van Veldhuis en Kemper “ik wou dat ik jou was”. Ons avontuur begon in november 1989 met een one night stand wat pas in juli 1990 een vervolg kreeg. Toepasselijk derhalve het 2enummer “Love at first light” van Joe Jackson  en werd gedraaid na de huwelijksvoltrekking, Tijdens het tekenen van de documenten van getuigen het nummer “I’ll write a song for you” van Earth Wind en Fire. Tijdens de champagne en de felicitaties werd de mooie CD “Painted from memory” gedraaid van Burt Bacherach en Elvis Costello. Kortom over de muziek was duidelijk van tevoren nagedacht en terecht!

Bij een uitvaart worden doorgaans muziek gedraaid bij binnenkomst, drie nummers tijdens en muziek als de goegemeente langs de kist loopt op weg naar koffie /wijn en cake/bitterballen. Als de bijeenkomst duurder is dan duurt het doorgaans een half uur langer dus ook meer muziek. Dan zijn wel 6 nummers gangbaar. 

Voor mijn uitvaart kies ik uiteraard voor zes nummers. Op deze wijze heb ik toch de schijn van invloed en dat stemt mij gerust. Degenen die mij kennen weten dat ik op de een of andere manier de regie wil hebben ;-).

We beginnen met de binnenkomst. Ik lig daar harstikke dood in een rieten mand of een wade. Absoluut geen dichte kist voor het geval ik toch nog plots wakker word, je weet maar nooit. Geen bloemen of dat soort fratsen wat mijn levensadagium is immers “Als het simpel is EN het is goed, dan is het dubbel zo goed”. We houden het dus sober. 

Wilgenmand bij uitvaart

Bij binnenkomst horen de bezoekers Symphony No 1 III Slow movement. Het is de een van de twee klassieke albums die Joe Jackson heeft gemaakt. Het nummer is toepasselijk bij binnenkomst en het geeft de veelzijdigheid van deze muzikale kameleon aan. 

Als iedereen zit op de houten banken wordt “Mijn houten hart” gedraaid van de Poema’s. Een verwijzing naar de periode 1976 tot en met 1989. Een mooie turbulente tijd met liefdes, uitspattingen en bevlogenheid in mijn baan bij de gemeentelijke sociale dienst. 

Ooit katholiek opgevoed in een groot gezin. De jongste van 14 kinderen maar als snel het geloof de rug toegekeerd. Religie in welke vorm dan ook in de volle breedte brengt veel ellende met zich mee op deze wereldbol zo is altijd maar weer gebleken en blijkt nog steeds is. Persoonlijk vind ik “Red mij niet” van Maarten van Roozendaal daar mooi bij passen en het lied zegt iets over mijzelf. Dus dat als tweede nummer. 

We zitten er inmiddels lekker in. Ik zou natuurlijk een verwijzing kunnen doen naar mijn jeugd op de middelbare school met de Glamrock als muziekgordijn en mijn schoolagenda werkelijk uitpuilde met Suzi Quatro in haar leren pak en basgitaar. Of even later toen ik de Badhoevedorpse disco Het Klaverblad bestormde met de smaak van mijn eerste biertje en de dampende klinkende funk van James Brown. Maar deze twee slaan we over. 

“Hij lacht zijn tanden bloot ook al heeft hij die niet meer” is een welhaast literaire zintekst van het nummer “Hart en Ziel van de Trockener Kecks (Rick de Leeuw). Dit wordt het derde nummer en draag ik op aan mijn kinderen, al mijn nichten en neven en de kinderen van mijn dierbaren. “Doe alles wat je doet, met hart en ziel”

We hebben drie Nederlandse nummers gehad dus we gaan over op het Engels. Omdat ik gecremeerd wil worden zal mijn as op x moment worden verstrooid en overal naar toe waaien. Dat is een fijn idee. Het schept ruimte en vrijheid en het geeft het gevoel van reizen. En Reizen brengt mij bij een van de favo’s in mijn Top 2000 keuze: Midnight train to Georgia van Gladys Knight and the Pips. Een heerlijk intens soulnummer waarmee je het gevoel hebt om onderweg te zijn. Het vierde nummer is een feit.

Het vijfde nummer grijpt terug naar ons huwelijk van mei 2005. “Love at first light”  van Joe Jackson en gaat eigenlijk over de periode van 1989 tot en met heden met al het lief en leed wat we hebben doorgemaakt.

Joe Jackson

We maken het niet te bont het zesde nummer is in aantocht. Alweer Joe Jackson met “On your radio” van de LP I’m the man. Daar lig ik dan in mijn mand/wade en de eerste zin is direct raak.

“Ex-friends, ex-lovers and enemies, I’ve got your cases in front of me today”

Geweldig nummer, voor mij eind jaren zeventig een kantelpunt in mijn muziekopvatting, van soul naar new wave. Bovendien een veelzijdige muzikant die tot op de dag van vandaag blijft verassen en let op de basgitaar van Graham Maby! Het is ook een verwijzing naar het begin van mijn roerige periode al vrijwilliger in jongerencentrum SmoeS in de jaren 70 en 80. Over deze periode is een mooi boek geschreven over de jongerencultuur in Amsterdam en omstreken.

Dan hebben we nog dat iedereen naar de wijn / de koffie en de bitterballen gaat. Om maar even wat totaal anders te doen en toch een beetje licht swingend/wiegend richting afsluiting te gaan doen we als muzikale afsluiting met een laatste groet aan de mand: Orchestra Baobab met het prachtige Utrus Horas. Zelf vind ik het een heerlijk nummer voor een hele warme zwoele avond met een heerlijke saxofoon.

Ik wil graag verstrooid worden in de duinen bij Egmond, dat lijkt mij een mooie plek. Dan kunnen de Schotse hooglanders toch nog even van mij genieten bij het grazen. 

……en dat was het dan!

Edward Neering

NB: Er zit natuurlijk wel een disclaimer op deze blog. Aangezien ik minimaal 100 word heb ik nog 33 jaar te gaan. dus nog de helft van wat ik nu ben (66). Dat betekent dat er nog veel mooie muziek zal worden gemaakt en nieuwe herinneringen worden gecreëerd. Er zal dus sprake zijn muzikaal voortschrijdend inzicht

Het Coronalustrum

Het Coronalustrum

Op zondag 15 maart 2020 werd in Nederland in de namiddag de 1e  Corona-lockdown aangekondigd en direct uitgevaardigd in verband met uitbreken van het Coronavirus. Concreet voorbeeld: De persconferentie was om 16.30 uur en om 18.00 uur moesten alle restaurants sluiten. In noord-Italië was de Coronadomino al gaan vallen en vielen er vele doden en waren er vele ziekenhuisopnames met IC. Het was onwerkelijk om naar de TV te kijken en te horen dat het menens was. Van de één op de andere dag niet meer naar het werk en alles digitaal en per mobiele telefoon, geen idee hoe dat er uit zou gaan zien. Eerst ging het per telefoongroepen met Discord en later met Teams van Microsoft. Ik deed destijds een opdracht als interim-manager bij de afdeling Armoedebestrijding van de gemeente Amsterdam locatie Jan van Galenstraat. Ik werkte daar vooral met jongeren en veel uitzendkrachten. Daar kon niet alles digitaal en ook de telefoon moest worden opgenomen, dus managers gingen ieder één dag naar kantoor om met een kleine groep fysiek op kantoor te werken, ieder op minimaal anderhalve meter. Mijn beurt was op vrijdag. De angst zat er om de één of andere manier goed in. Ik weet nog dat ik van die chirurgenhandschoentjes droeg en een mondkapje, na WC bezoek ontsmette ik mijn handen. Anderhalve meter in de trein was ook een rare gewaarwording maar wel lekker rustig. In het begin weigerden sommige medewerkers in een kleine vergaderruimte te zitten. Ook weigeringen om om toerbeurt naar kantoor te komen. Uiteindelijk werd veel praktisch geregeld op vrijwillige basis.  Achteraf bleek dat de wekelijkse productie ook met massaal thuiswerken prima werd gehaald dus waarom zou je überhaupt nog naar kantoor komen?

Tot overmaat van ramp overleed ook mijn buurvrouw (geen Corona), het was in de 2e week van de Lockdown en ze werd op 1 april 2020 gecremeerd. Het is de 1e uitvaart waar ik niet bij aanwezig kon zijn terwijl ik het wel wilde. Er mochten maar 30 mensen bij en we moesten kiezen wie er ging. De buurvrouwen gingen uiteindelijk.

Wandelen was ook al een aparte ervaring. Nu opeens liepen mensen met een boogje om je heen uit angst om besmet te worden. Deugmensen spraken mij aan als ik met een vriend in de open natuur geen anderhalve meter in acht nam. Op Twitter allerlei deugtweets als het later om volle winkelstraten ging. Wat natuurlijk wel deugt is het feit dat ik sinds 2020 10.000 stappen per dag loop, dat dan weer wel.

Het winkelen werd begeleid met ontsmetting van de handen en anderhalve meter in de winkelpaden en de kassa. Ook dat was lekker rustig. Ik weet nog dat hier in Heiloo de Appie Happie speciaal open was voor oudere mensen tussen half acht en half negen in de ochtend. Een prima tijd om toch een flink pak toiletpapier te scoren die door attente winkelmedewerkers waren achtergehouden omdat er op een giga manier werd gehamsterd door asocialen.

Op de TV in alle talkshows zat standaard een viroloog aan tafel. Allerlei meningen kwamen voorbij. Ook begon langzaam een tegenbeweging te ontstaan. Al gauw werden de tegenstanders “wappies” genoemd. De waarheid zal wel ergens in het midden hebben gelegen. Maurice de Hond ging op het ventilatieorgel zitten omdat de essentie van de besmettingen aerosolen waren. Hij werd al gauw weggezet maar achteraf bleek hij gelijk te hebben na allerlei wetenschappelijke onderzoeken.

De trein op een Coronavrijdag

Het onwerkelijke in Nederland begon op 25 februari 2020 live op TV. Er was een uitzending met minister Bruno Bruins om vragen over het Coronavirus te beantwoorden i.v.m. de situatie in China en Italië.  Tijdens de uitzending kreeg hij een briefje in zijn handen gedrukt met de mededeling dat het 1e Coronageval in Nederland een feit was. De patiënt lag in isolatie in een ziekenhuis in Tilburg en kwam uit Loon op Zand (Brabant). Waarschijnlijk daar het 1e geval in verband met Carnaval met wintersporters die in Oostenrijk of Noord-Italië waren geweest. Het Coronanaspel was op de wagen in de lage landen.

Mijn vriend Kees Schelling was destijds in de gemeente Diemen tijdelijk de hoogste ambtenaar (gemeentesecretaris= GS)) i.v.m. ziekte van de zittende. Hij bezocht een Corona spoedbijeenkomst op de Stopera (Stadhuis van Amsterdam)  van gemeentesecretarissen in de regio onder leiding van de GS van Amsterdam, Peter Teesink. Tijdens de bijeenkomst werd Teesink wat ingefluisterd in zijn oor en kwam direct met de mededeling dat er een tweede Coronageval was ontdekt maar nu in de regio Amsterdam, in het plaatsje Diemen! Even was de bloeddruk van Kees voelbaar in zijn wangen. De aanwezigen keken richting de interim GS uit Diemen en  gaven Kees allemaal bemoedigende woorden mee en een schouderklopje en wensten hem sterkte de komende dagen. Burgemeester Boog van Diemen was al onderweg naar crisisoverleg in de Stopera. De Mediamachine draaide ineens volop met even o.a. Diemen in het middelpunt. Kees zei desgevraagd dat hij deze periode niet snel meer zal vergeten.

Later in 2021 kwam ook het gedoe met de QR codes en de vaccinaties. De vaccinatiestraten van de GGD en alle verhalen van voor- en tegenstanders. Mijn aanname is dat bij een volgende keer dit men toch wel achterwege zou laten. In december 2021 ging mijn zoon trouwen met zijn vriendin. Gelukkig was de trouwambtenaar van het soepele slag en stond toe dat er familie bij de huwelijkssluiting kon zijn, formeel mocht dit eigenlijk niet. De foto  van een bruidspaar met twee mondkapjes op is nu al haast iconisch.

Coronahuwelijk Amsterdam

De gevolgen van Corona op het werk waren gigantisch. Vroeger had je “het Nieuwe Werken” met een uitgebreide discussie over wel of niet thuiswerken en de verantwoording die daarbij hoort. Of eigenlijk ging het om vertrouwen. Door Corona werkte 70% ineens thuis! Ineens was er een gedwongen winkelnering van het Nieuwe werken in verband met de epidemie. Het heeft gemaakt dat thuiswerken de normaalste zaak van de wereld is geworden wat weer nieuwe problemen met zich meebrengt voor de moderne manager.

Van werk naar voetbal is natuurlijk een kleine stap ;-). Het mag niet onvermeld blijven dat de gehele voetbal competitie door de KNVB werd stilgelegd in verband met de uitbraak van Covid. Ajakkes en AZ stonden gezamenlijk op nummer één. AZ had dat seizoen zowel uit als thuis van Ajax gewonnen. Toch besloot de KNVB om de Amsterdammers al kampioen uit te roepen om basis van het doelsaldo. Een zwarte Coronabladzijde in de geschiedenis van deze Nederlandse voetbalorganisatie. Het was natuurlijk beter geweest om een beslissingswedstrijd te organiseren zonder publiek.

Edward Neering

Vaccinatiestraat RAI Amsterdam