De Bekerfinale (vooraf)

Het is zondagmiddag, samen met mijn zoon en de buurman ben ik op weg naar naar het AZ-stadion. We rijden over het viaduct, achter landgoed Nijenburgh, over de A9. Er staan drommen mensen op het viaduct zwaaiend naar de eerste bussen die richting Rotterdam vertrekken. De eerste bus is die met de spelers van AZ. Op de parkeerplaatsen van het DSB-stadion bulkt het van de bussen. Bus 126 is voor ons. In de bus worden jodenkoeken uitgedeeld door een enthousiaste supporter, hij sist in mjn oor " eet maar op, staat symbool voor > We vreten ze op!!<. Geweldige grap. We vertrekken, op de rotonde van Alkmaar zwaaien honderden Alkmaarders ons uit, zo ook op de viaducten. De stemming is opperbest en kan niet meer kapot!. Het EK”88 gevoel komt weer bij me boven!

Marathon van Rotterdam (4)

Bijgaand de reactie van Kees Schelling op de prestatie van Henk Bruning en Paul Neering vorige week in Rotterdam.

Langzamerhand raakt het land doordrongen van het feit dat het vandaag in Rotterdam een hel is geweest.
Elke loper kreeg het advies  wandelend naar de finish te komen. Ambulances reden af en aan. 
Voorzover nu bekend zijn er veertien lopers naar het ziekenhuis gebracht omdat ze onwel waren geworden. Een aantal van hen kampte met uitdrogingsverschijnselen.
Over hun toestand is nog weinig bekend.
Paul Neering en Henk Bruning lieten zich echter niet van de wijs brengen. Op het 38 kilometer-punt werden zij gesommeerd de koers te verlaten. Terecht negeerden ze dit bevel. Je gaat geen 38 kilometer lopen om drie kilometer voor het eind te horen dat het eigenlijk onverantwoord is.
Het deed me denken aan de elfstedentocht van 1963. Ook toen werd bijna iedereen van het ijs gehaald om ongelukken te voorkomen.
Een enkeling die in de overtuiging verkeerde Leeuwarden toch te kunnen halen sloeg dat advies in de wind. Sterker nog; hij sloeg de controlepost tegen de vlakte om struikelend door sneeuw en kwalster zijn lijdensweg te vervolgen. Zij die toen de eindstreep haalden kregen een plaats in de sportieve eeuwigheid. Deze mythe kreeg vandaag in Rotterdam een vervolg. Paul en Henk wisten de kruisweg over  Coolsingel en Blaak te voltooien.
Hulde.

N.B. Verschillende mensen hebben mij vandaag gevraagd wat hun eindtijd was. Dat doet er natuurlijk helemaal niet toe. Voltooien was vandaag meer dan glorieus winnen. Ik vrees alleen dat ik op 21 oktober a.s. die eindtijd nog niet vergeten ben. En wie herinnert zich dan nog de omstandigheden van 15 april 2007?!

Nogmaals hulde voor Paul en Henk,

kees schelling.

Marathon van Rotterdam (3)

Dit is alweer het 3e item over de Marathon van Rotterdam. Natuurlijk mag het verhaal van Henk Bruning niet ontbreken die in  4 uu 15 minuten en 56 seconden over de finish kwam.  Deze weblog kan niet volstaan met het verhaal van Paul Neering immers hoor en wederhoor is de basis van de journalistiek. In het relaas van Henk (klik op onderstaande link) komt Lee Towers voorbij tot en met de burgemeester van Rotterdam!! Eindigen is winnen >> voor een mooi marathonverhaal klik op onderstaande link.

Download eindigen_is_winnen.doc

Marathon van Rotterdam (2)

Als u op onderstaande link klikt dan kunt u het relaas lezen van Paul Neering, deelnemer aan de warmste marathon ooit in Nederland gelopen. Hoe een man, geobsedeerd door zijn tussentijden, de kracht uit zijn lichaam voelt vloeien, een rodekruisdame naast hem duldt, een motoragent trotseert en erkent dat je zo goed ben als je laatste tijd!! Klik de link en lees zijn relaas.

Download marathon_van_rotterdam.doc

GP Druppel

Een maand geleden schreef ik een kort verhaal over de Grote PrijsDruppel (tijdrit voor koppels rond de Haarlemmermeer) in 1987. Ik vehaalde over de bronzen plak die ik met Kees Schelling samen gewonnen zou hebben.  Ik ontving diverse mails met de opmerking dat deze weergave niet juist is. Ik de boeken in gedoken en jawel hoor>>> in de bebundelde dikke druppel staat de uitslag nog. Het was niet brons maar blik!! Hierbij nogmaals de uitslagen:

Mark /Evert Slaman:                  1 uur 39 min en 06 sec

Gerard Horstink/Ruud Rijkes      1 uur 42 min en 02 sec

Jan jacobse/Jos van der Meer     1 uur 44 min en 02 sec

Kees Schelling/Edward Neering    1 uur 49 min  en 11 sec

Ruud Neering/Toon Dekker         1 uur 55 min en 54 sec

Fia van der Veldt                        2 uur 23 min en 10 sec

Cynthia Pijlman/Jos Jacobse       2 uur 30 min en 11 sec

Al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel

Elfstedentocht

Vandaag is het 10 jaar geleden dat de laatste elfstedentocht werd verreden. Exc3xa9n van de recreanten was mijn vriend Kees. Eerder had hij de tocht der tochten reeds volbracht. Zijn kruisje heb ik mogen aanschouwen, verdiend in de tocht van 1986. Die van 1995 is niet door hem uitgereden, of toch? Ik twijfel. Met Kees in het verleden veel avonturen beleefd op de fiets. Kameraadschap, Jaloezie, afgunst, humor, getreiter, broederschap, afzien > we hebben het allemaal samen beleefd op de fiets. Er is echter een diep bewaard geheim die niet zomaar op een weblog kan worden vrijge-geven. Het is het geheim van de bronzen plak, bij elkaar gereden tijdens de Grote Prijs Druppel. Druppel was destijds een fel begeerd wielerblad wat jaarlijks haar eigen wedstrijd, tijdrit voor koppels rondom de Haarlemmermeer (62km), organiseerde. Het geheim wat Kees en ik delen doet mij ook denken aan zijn geweldige prestatie tijdens de tocht der tochten of werpt het een ander daglicht over deze inspanning? Onthulling van het geheim zal ooit volgen. Misschien reageert Kees wel op deze blog!

Dam tot Dam loop

Al 3 jaar lang kom ik in de uitslagen voor van de Dam tot Damloop. een geweldig evenement wat ieder jaar in september wordt georganiseerd. Het is een 16 kilometerloop tussen A’dam en Zaandam. In 2003 liep ik mee in een tijd van 1.42.01. In 2004 kon ik niet ivm blessure. In 2005 heb ik de wedstrijdchip op de schoen van mijn broer laten monteren. Immmers managen is het organiseren van de juiste deskundigheden, zeker als je die deskundigheid zelf niet hebt (had conditie van 0komma0. Er kwam een tijd in de boeken van 1.26.rond. Dit jaar zou ik meedoen echter blessureleed weerhield mij. Tot mijn verrassing stond mijn naam toch in de boeken en nog wel een nieuw record!!! van 1.24. Veel later kwam ik erachter dat een collega mijn nummer had gelregen + chip maar wel onder mijn naam. Komend jaar ligt mijn uitdaging dus om ondder de 1.24 te komen. Als je 24 omdraait kom ik overigens weer uit op 1.42!!  Toeval bestaat niet.