Gelato Sandro Bianco

190920106153 Sander Toering met Zuster en zijn ijskar "Gelato Sandro Bianco"

De Dam tot Damloop is niet alleen hardlopen. Het begint natuurlijk al op de Prins Hendrikkade in Amsterdam waar veel publiek is. Vervolgens de aanmoedigingen en het eerste muiziekbandje als je de IJtunnel in gaat. In de IJtunnel ook een dweilorkest en in Amsterdam-Noord is het simpelweg Carnaval in de kroegen,  vloeit het bier rijkelijk en staan kinderen klaar met hun vlakke handen voor en high five, In Zaandam op de dam is het niet anders het enige verschil  is dan dat de hardlopende loper er  bijna is en dat geeft een ander loopgevoel. Daarna steevast naar het Businessdorp nadat de chip is ingeleverd en de kleding is opgehaald.

En dan zijn er natuurlijk de jaarlijks terugkerende commercielen zoals bijvoorbeeld "Gelato Sandro Bianco". Ijs na afloop van de D2D of tijdens het kijken, ja dan moet het weer wel een beetje meezitten. Sander Toering is de trotse eigenaar van Gelato Sandro Bianco en is al een paar jaar vaste gast in Zaandam tijdens de D2D-loop. Toevallig gespot door ondergetekende met zijn vader en zus en natuurlijk direct vastgeled voor deze weblog, waarvan acte!

Edward Neering

190920106148
Met collega's na de D2D in het buisnessdorp bij de Gemeente Amsterdam

Chinatown Amsterdam

Geldersekade

Afgelopen zondag liep ik samen met verschillende AGA collegaxe2x80x99s de Dam tot Dam loop 2010. Voorafgaand aan de start maakten een aantal collega's een groepsfoto met als decor het gebied bij de Amsterdamse Schreierstoren Deze toren is ook het begin van ons eigen Amsterdamse Chinatown.  Een lachertje als je het vergelijkt met het  bruisende Chinatown in bijvoorbeeld in New York en San Fransisco, maar toch.  Het gebied Geldersekade, Binnen Bantammerstraat,  Nieuwmarkt, Zeedijk en Oude Zijdskolk was nog niet lang geleden een gebied waar je als Amsterdammer en als toerist niet moest komen. Deed je het toch dan werd je steevast geript op een wijze die momenteel in Johannesburg redelijk gangbaar is.

Begin jaren tachtig werkte ik als bijstandsmaatschappelijk werker voor de Amsterdamse sociale dienst met toen al drie kruizen op mijn hart. Ik werkte voor de regio centrum op de hoek Vijzelstraat en Herengracht (nu hotel Crown). De Zeedijk en de Geldersekade waren hxc3xa9t middelpunt van hoge criminaliteit. drugshandel en prostitutie. Junks xe2x80x9cchineesdenxe2x80x9d de heroxc3xafne in de beschutting van de souterraintrappen van de Geldersekade.  Het politiebureau in de Warmoestraat wat het hete middelpunt met vele arrestanten, waarvan drugsverslaafden en dealers en pooiers het grootste deel vormden.

Achter het loket van de sociale dienst  kreeg ik de eerste aanvragen van zelfstandigen die zich op de Zeedijk wilde vestigen.  De komst van nette ondernemers was onderdeel van een aanvalsplan van de Gemeente Amsterdam om de Zeedijk weer leefbaar te krijgen. Ze vroegen dan een krediet aan in het kader van het bijstandsbesluit zelfstandigen.  Het waren de eerste sprankelende  spelden in een hooiberg van verderf. Ik kan mij nog de gedachten herinneren xe2x80x9cWaar begint ie aan!!xe2x80x9d, dit wordt drie keer niksxe2x80x9d. xe2x80x9cDat de stad hier brood in ziet??!!xe2x80x9d.

Bijna vijfentwintig jaar later is de Zeedijk en de buurt eromheen een topstraat en een buurt waar het zeer prettig vertoeven is. De Nieuwmarkt met al zijn gezellige cafxc3xa9s en terrassen concurreert nu makkelijk met bijvoorbeeld het Leidseplein en het Rembrandsplein. Op de Geldersekade is nog maar xc3xa9xc3xa9n bordeel met vier ramen, bijna nostalgisch,  en er zit nog maar xc3xa9xc3xa9n duister koffiehuis. Ik loop er bijna iedere dag en vind het nu echt een toplocatie.

In de donkere periode eind jaren zeventig/begin jaren tachtig van deze buurt lagen de meeste huidige AGA collega's van mij nog in de luiers. Maar sindsdien heeft de stad hier heel bewust en stap voor stap en dus met een hele lange adem een nieuwe parel gecrexc3xaberd. Kijk dat is nu een strategisch beleid met vele tactische stappen en operationele doorzettingskracht zoals bijvoorbeeld het onteigenen van criminele panden (1012 project). Het woord xe2x80x9cstrategischxe2x80x9d wordt vaak te pas en te onpas op het stadhuis en bij stadsdelen gebezigd  maar voor deze lange termijn Nieuwmarkt buurtontwikkeling mag het van mij met hoofdletters worden geschreven.

Wanneer ik langs de terrassen van de Nieuwmarkt en via de Zeedijk of Geldersekade naar het Centraal Station loop beginnen mijn drie kruizen op mijn hart weer te blinken. Dan denk ik aan de resultaten over 25 jaar van de huidige wijkaanpak in Mokum.   

Edward Neering

Zeedijk

 

Lente in Amsterdam

Amsterdam_herfst_2009_014 Vandaag toch maar even de OV-fiets gepakt op het Centaal Station en heerlijk over de Kloverniersburgwal, Staalstraat, om het stadhuis langs de Hermitage, voorlangs bij het Amstelstation naar de Weesperzijde om de nieuwe locatie te bezoeken voor mijn project in het domein van Huiselijk Geweld. Bijgaande fotoop de Kloveniersburgwal is nog uit de herfst, en nu dan het zonnetje op prachtig Amsterdam op de eerste echte lentedag!

Edward Neering

Gekruisigde Christus “logo” Christendom

Vesting_naarden_maart_2009_007 Vraag: Sinds wanneer wordt het beeld van de gekruisigde Christus als symbool van het chrstendom gebruikt?

Antwoord: In de eerste vier eeuwen van het christendom werd de stervende Zoon van God niet afgebeeld, althans niet door de christenen; dit was een zeek van eerbied in een tijd dat de kruisiging in het Romeinse rijk nog regelmatig werd toegepast als doodstraf. Het was te gruwelijk en te vernederend. Voor visuele ondersteuning van het christelijke geloof hield met het liever op een figuurlijk bedoeld lam (dat er slachting werd geleid). Kruisiging als doodstraf werd, opnieuw uit eerbied voor Christus,  in het jaar 337 afgeschaft door keizer Constatijn. Daarna verschenen er wel abstracte kruisvormen en vanaf de vijfde of zesde eeuw echte crucifixen met Jezus eraan. Ze dienden toen om te onderstrepen dat hij niet alleen God, maar ook mens was. Erg overtuigend wat dit laatste aanvankelijk niet, want hij zag er meestal niet uit als iemand die te lijden had onder zijn kruisiging. Realisme in de uitingen kwam pas tegen het einde van de middeleeuwen.

Bron: Geschiedeniskalander 2009 / Goede Vrijdag 10 april 2009

Bram Posthumus als journalist voor de Wereldomroep

Wereldomroep

Iedereen kent natuurlijk de badhoevedorpse journalist Bram Posthumus.  Bram is gespecialiseerd als journalist met Afrika als thema. Onlangs was hij nog te zien als deskundige in het VARA-programma "De leugen regeert". Bram werkt ook als journalist voor de Wereldomroep. Wil je meer weten over de engelse programma’s van de wereldomroep klik dan op ondestaande link.

http://www.radionetherlands.nl/africa/programmes/bridgeswithafrica/