Een verloren paradijs #keesschelling #boek

Een verloren paradijs

Sfeervol boek belicht het leven in de Sloterpolder  (nu Slotervaart) in de vorige eeuw.

verloren-paradijs

De Sloterpolder, een verloren paradijs

Waar tegenwoordig het stadsdeel Slotervaart ligt, lag vroeger de Sloterpolder, een gebied van ongerepte schoonheid waar alleen tuinders en boeren woonden.

De Sloterpolder ontleende zijn unieke karakter aan het feit dat het onder de rook van de stad lag, maar tegelijkertijd voor de meeste Amsterdammers een volstrekt onbekend gebied was. Het lag geïsoleerd omdat de polder eerst uitsluitend via het water en vanaf het eind van de jaren 20 ook te voet, bereikbaar was. De Sloterpolder werd ook wel ´de groentetuin´ van Amsterdam genoemd. De stad was voor de dagelijkse aanvoer van verse groenten lange tijd afhankelijk van de in deze polder aanwezige tuinderijen.

Mooi tijdsbeeld.

Over het leven in de Sloterpolder heeft Kees Schelling een boek geschreven: “Een verloren paradijs”. Het boek vertelt het verhaal van het gezin waarin zijn moeder is opgeroeid. Zij is een dochter van Karel Kenter en Anna Overwater die met hun elf kinderen van 1923 tot 1954 leefden in de Sloterpolder bij Amsterdam. Het verhaal geeft niet alleen een beeld van het leven van de familie Kenter, maar laat vooral ook zien hoe er in die tijd aan de rand van de stad werd geleefd op een manier die nu niet meer voor te stellen is.

Voor het boek interviewde hij de negen kinderen van het gezin en hun mannen en vrouwen die nog in leven zijn. De persoonlijke verhalen van de kinderen lopen als een rode draad door het verhaal en zijn verbonden met meer algemene onderwerpen die samenhangen met het leven in de Sloterpolder, zoals het water, de tuinderij, de besloten gemeenschap, het geloof, de opvoeding, de oorlog, de relatie met de stad, de onteigening en het vertrek uit de polder.
De Sloterpolder

Het verhaal is niet alleen een tijdsbeeld, maar ook een eerbetoon aan mensen die vooral door heel hard te werken en liefde voor het gezin, jaar in jaar uit, in moeilijke omstandigheden, het hoofd boven water wisten te houden.

Een verhaal over het dagelijkse leven dat bepaald werd door het ontbreken van wegen en de aanwezigheid van sloten en vaarten. Typerend voor de Sloterpolder waren de aan het water gelegen houten woningen met hun spoelhuizen, de akkers vol sla en andijvie, de glazen broeibakken die in de zomer de blauwe luchten zo mooi weerspiegelden, de schuitjes op weg naar de veiling, zwaar beladen met kisten vol gele komkommers. Maar bovenal de wonderlijke, ongerepte schoonheid van dit bijzondere gebied.

Het boek is 225 pagina’s dik en bevat ca. honderd foto’s, kaartjes, bidprentjes en krantenartikelen uit die tijd. De prijs is € 22,95.

Het boek is vanaf 12 november verkrijgbaar bij boekhandel Jaspers in Badhoevedorp, bij boekhandel Primera in Zwanenburg en bij boekhandel Meck en Holt op Tussen Meer in Osdorp.

Meer informatie over het boek is te vinden op www.keesschelling.nl Het boek kan ook via deze website worden besteld

keesKees Schelling: auteur van het diverse boeken waaronder “een verloren paradijs”

Machtige Handel/Maghtige Neering #Vondel

Maghtige Neering

Joost van den Vondel schreef het gedicht “Maghtige Neering”. Wat ik hiermee wil aantonen is dat de naam Neering in de 15e en 16e eeuw “handel” betekende in Amsterdam en omstreken. Later kwam het terug  in het spreekwoord: “de tering naar de nering zetten”. Degradatie van het begrip Neering met één e!

Maghtige Neering.

Hier landt het Griecksche Heldenschip
Voor wint, uit d’ongestuime baeren,
Bevryt van barning, strant, en klip,
De stieren, draeck en oorlogsschaeren,
Die ‘t al te boven is geraeckt.
Het gulde Vlies te plucken
Zo ver van honck, en sterck bewaeckt,
Maghtige der niet gelucken.
Men roemt van outs op d’eerste kiel,
Die zulck een schat te beurte viel;
Zoo ons de Dichters niet bedrogen:
Maer d’Amsterdamsche Kogh, gewis,
Veel grooter koopvaerdyschip is,
Vol neering, ryckdom, en vermogen.
Men treck’ te water of te velt;
De Stadt van Amsterdam schaft gelt.
M DC LV.

Mijn Johan Cruijff

cropped-oog.jpg1970, hoe het komt, komt het maar is ben voor Feyenoord. Woon in Badhoevedorp onder de rook van Schiphol en het Ajakkesbolwerk Amsterdam. Ben 11 jaar en zit s’nachts voor de TV, samen met mijn vader en vele broers, om te kijken naar de wedstrijd tegen het Argentijnse Estudiantes, of zoiets, de eerste wedstrijd om de wereldbeker. Ik kom uit een gezin van 14 kinderen. Mijn Feyenoordliefde komt waarschijnlijk voort uit het afzetten tegen mijn broers en een instrument ter profilering ten opzichte van hen met het toen al aanwezige ego.
Katholiek opgevoed en dus misdienaar. In die jaren bad ik in mijn bed vaak tot god voor twee dingen. Eén of god er voor wilde zorgen dat ik geen gaatjes had bij de schooltandarts en dat Ajakkes zou verliezen in zowel de competitie als tijdens de Eurocup !. Nooit zijn mijn gebeden verhoord, sterker nog. Ajakkes won drie jaar achtereen de Europacup I en mijn gebit zat binnen de kortste keren vol amagaan, op zijn indisch de quote “Doe die mond open jongen, anders boor ik in die tong van jou!”. Soms word ik nog badend in het zweet wakker denkend aan schooltandarts Liem. De beste man kon natuurlijk niet weten dan wij in de ochtend wit warm brood, vers uit de bakkerij, met suiker aten.
Willem van Hanegem was mijn held met zijn kromme passes en fantastisch spel. Johan Cruijff was de vijand die pas vriend werd tijdens het WK van 1974 in Duitsland. Uiteindelijk kwam hij na Barcelona en Ajakkes ook bij Feyenoord als wraak van Cruijff op Ton Harmsen. Hij schonk Feyenoord het kampioenschap, wat een wraak was dat. Alles is al gezegd over Cruijff als fantastische speler, als familieman, met zijn onnavolgbare taal en bovenal zijn maatschappelijke betrokkenheid. Eigenlijk herken mijzelf wel een beetje in hem met dien verstande dat voetbal zoals mijn vrienden in een afscheidsboek van Wiel Coerver in de jaren tachtig aan mij schreven. “De perfecte kapbeweging, Edward, voetbal zal altijd chinees voor je blijven”.
En Johan. We moeten niet gek opkijken als op 1e paasdag zijn lichaam plotseling verdwenen* zal zijn. Voor het eerst kijk ik weer uit naar Hemelvaartsdag.
Edward Neering

*Ben niet meer gelovig maar heb wel een katholieke indentiteit…..vandaar 😉

Kwart van Egmond 2016: Windkracht 7 op het strand!

KME 2016 2

Het is zondag 10 januari 2016. Het zonnetje staat aan de hemel dus dat is al winst gezien de grauwe grijze gezichtsloze dag van gisteren. Om 10 uur verzamelen in Egmond aan Zee bij Hotel de Boei. Boterhammen met banaan glijden rond een uur of negen naar binnen als voorbereiding op de Kwart marathon van Egmond. Veel getraind de afgelopen periode om weer op een acceptabel niveau te komen. De weegschaal gaf, naakt op de weegschaal en na ochtendplas, 86,9 aan. Een mooi resultaat in de wetenschap dat ik begin oktober nog rond de 94 kg woog. Ik ga naar 82 kg wat ik 1 april bereikt wil hebben. Hoe dan ook de kilo’s die ik inmiddels kwijt ben hoef ik vandaag niet mee te torsen over het strand tegen de krachtige voorspelde wind. Vandaag samen met mijn loopmaat Bo eerst op de fiets naar Egmond aan Zee. Met de “Dutch Mountains” in het vizier beuken we tegen de wind richting de badplaats. Bo is duidelijk niet gewend om te fietsen en heeft zichtbaar moeite met deze extra hindernis richting loop. Sterker nog, hij is al met zijn krachten aan het smijten en klaagt al over dikke benen, dat geeft vertrouwen in de komende uren! We hebben om 10 uur met Meindert afgesproken in Hotel de Boei. Daar aangekomen is de muzikale vogel Meindert al gevlogen terwijl hij nog een later startnummer heeft (roze groep). Mooie boel! Wij starten in de blauwe groep en door de huizen van de het kleine dorpje Egmond lijkt de wind wel mee te vallen. Niets van dat alles is waar als we na 3 km het strand op gaan, de harde wind is een moker die in je gezicht slaat. Ik kies een hele grote man uit de hardlopende menigte en door professioneel te “bumperkleven” overleef ik het strand. Bij de strandopgang is het een grote filevorming en wordt iedereen gedwongen lopend te klimmen.  Na de strandopgang drie duinen over richting Egmond Binnen. In deze fase merk ik dat ik nog veel over heb. Geen idee of Bo nu achter of voor mij zit maar ik ga gestaag voort. Met windje in de rug terug naar Egmond aan Zee met de Bloedweg nog als enige hobbel. De finish is verlegd en de loop eindigt nu voor Hotel Zuiderduin. De medaille is een zwarte met een zwart lint, lijkt wel een rouwmedaille alsof de loop voor de laatste keer wordt gehouden. Bo en ik herenigen ons weer bij Westenwnd het restaurant van Hotel de Boei. Blijkt hij toch achter mij gezeten te hebben. De fietstocht heeft dus toch zijn vruchten afgeworpen!  Meindert is inmiddels ook gearriveerd met zijn loopgroepmaatjes en die zitten al aan het bier! Vele praatjes vullen ook dit keer weer de gaatjes en we kijken terug op een memorabele loop.

KME 2016

Bo Bogaard en Edward Neering na de kwart marathon van Egmond 2016.

Tijden:

Edward: 1.07, 38, Meindert: 1.08.51 en Bo: 1.09,34

 

De inflatie van de Top 2000 lijst!

John Lennon

Zuchtend en steunend neem ik even rust gedurende een 9 km duurloopje als voorbereiding op de kwart marathon van Egmond, dat klinkt beter dan de 10.5 km van Egmond 😉 . Hoe dan ook de Top 2000 dendert door mijn oortjes. Conclusie is wel dat dit jaar veel baggermuziek uit de jaren 2013, 2014 en 2015 de lijst halen ten koste van muziek uit de eighties en seventies, een slechte ontwikkeling en helpt de lijst aan ongewenste inflatie door verdringing van evergreens. Zondag 10 januari 2016 zal ik terugkeren in het domein van de recreatielopen met Bo Bogaard en Meindert Winkelman aan mijn zijde (Beter bekend als  mijn medemakers van de hitsingle 🙂  “Voor een Joet zit je Goed” ten behoeve van Artsen zonder Grenzen in januari 2014). Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik “back on track” ben. Veel getraind de afgelopen weken en zelfs nu dagelijks met de vrije dagen rondom de feestdagen. John Lennon met ‘a working class hero” komt voorbij, ook toevallig want gisteren zijn we naar het Beatlemuseum in Alkmaar geweest en kwamen de foto tegen van Marijke Neering als kaasmeisje met John Lennon en Yoko Ono gelanceerd door het reisbureau Bergman waar zij destijds voor werkte. Marijke zou zo de Top 2000 a gogo in kunnen, zeker nu John Lennon met Imagine op nummer 1 staat van de populaire muzieklijst. Een goed idee voor volgend jaar! Ik zet het hardlopen voort en daar zijn de Temptations met “Papa was a rolling Stone”, een geweldig nummer, vervolgens weer wat house bagger en dan “Houten Hart” van de Poema’s, een prima tekst! Gebruik al weken alleen alcohol als er gelegenheden zijn (ben daar selectief in) , eet geen kaas meer en beweeg dus veel. De kilo’s vliegen er af! Begon op 94 half oktober en vanmorgen was ik naakt, na ochtendplas, 87,6 op de Blokkerweegschaal. Een lager gewicht helpt natuurlijk ook om beter te kunnen hardlopen en een algemeen beter gevoel. De top 2000 gaat verder door en komt met the Logical song van Supertramp, My way van Frank Sinatra! Mijn nummer één is natuurlijk “Slow Song” van Joe Jackson maar die staat er niet in!! Joe staat wel met vijf andere nummers in de lijst met “Is she really going out with him/ a cappella als hoogste notering ergens in de 500 reeks. Lekker vrij, geen gedoe, de lijst, veel trainen buiten en op de sportschool op weg naar een goddelijk lichaam en de Top 2000 als muzikaal behang. Het leven is verrukkelijk!

Edward Neering

John Lennon Marijke Brugman

Het kaasmeisje naast john Lennon is Marijke Neering/Brugman in 1969 in het Amsterdamse Hilton Hotel

Edward en Bo feestdagen 2015

Feestdagen 2015: Met Bo Bogaard trainen in de duinen bij Egmond Binnen.

De Val

val hooglanders

“Geweldig wat jullie gisteren gedaan hebben” ik bedankte Stef van de reddingsbrigade in Hargen aan Zee die mijn ebike de dag hiervoor hadden meegenomen van de plek des onheils uit het duinengebied bij Bergen aan Zee. Hij stond keurig in de loods van de brigade en zelfs was door de mannen de ketting er weer op gelegd. Verbazingwekkend was om te voelen dat de ebike gewoon weer zijn elektrische power leverde. Alleen de bel en de computerdisplay op de fiets waren naar de ratsmodee. Ik was meegenomen door het witte kruis, blijkt connexxion te zijn!,  naar het ziekenhuis in Alkmaar.

De laatste week vakantie in augustus 2015 dus wat dagjes her en der naar toe. Wil sowieso de nieuwe Hondsbossche Zeewering zien tussen Camperduin en Petten. De betonnen dijk schijnt omgetoverd te zijn tot een heuse duinenrij of iets wat daar op moet lijken. Tegen de wind in power 3 van de Ebike naar Egmond aan de Hoef. Uiteindelijk bij eeterij “Het Woud”de duinen in naar Bergen een Zee. De Schotse Hooglanders staren mij tevreden aan en zagen dat het goed was. Na de boerenomelet in  een strandtent bij Bergen aan Zee  richting Camperduin door de Noord Hollandse Waterleidingduinen. Ik heb er flink de vaart in met de elektrische fiets van Tineke, ik schat een kilometer of 25……. Bam!, Kadang!, gekletter…. “Er ist gestürtzT” Wat er gebeurde weet ik niet precies maar ik sloeg schuin over de kop en kwam plat op mijn gezicht op de fietspadklinkers terecht. Hoe vaak heb ik de laatste tijd ouderen van de straat geplukt en hoofdschuddend gezegd dat ze op hun normale fiets moeten blijven rijden….. . “Sie brauchen einem Artz!” zei een van de vijf Duitsers die zich inmiddels over mij hadden ontfermt.  “Do ist der Bahnhof!”kwam er ineens in mijn hoofd op maar ik sprak deze oude verzetsdaad van Gé Temming niet uit.  Zwaar bebloed werd ik door twee van onze oosterburen opgetild. “Können sie noch laufen”? Voorzichtig zette ik de ene voet voor de andere. “Wir gehen die Hilfe anrufen!”. 112 brabbelde ik, maar dan in opperbest Duits, eins, eins zwei!. Tien minuten later had ik 112 zelf aan de lijn. Waar bleef de hulp?  Ja, ze zijn u aan het zoeken maar u bent onvindbaar, de reddingsbrigade van Hargen zoekt al 10 minuten naar u. Inmiddels was ik weer helemaal bij de les dus ik kon goed duiden waar ik was. “Tussen Hargen aan Zee en Bergen aan Zee, nog steeds in de Waterleidingduinen, net het bos uit, de heuvel af!” Even later arriveerde de hulp.

Een half uur later zat ik bij de EHBO in het ziekenhuis (MCA) van Alkmaar. “Hoe heet u?, Wat voor dag is het vandaag? Wat is uw geboortedatum? Bent u weg geweest? Plotsklaps zit ik in een aflevering van Medisch Centrum West op een Alkmaarse afdeling. Ik lig tussen gordijntjes van de eerste hulp en regelmatig wordt er een patient door de ambulance gebracht, sommige kermend van de pijn. Na een hechting boven mijn oog wordt toch besloten om een MRIscan van mijn hoofd te laten maken. “Doen we uit preventie bij alle 40plussers die een flinke klap op of met  hun hoofd hebben ondergaan”. Ik dacht even aan Edith Schippers, had ik hier de sleutel van de oplopende kosten in de zorg? Er komt een neuroloog een aantal oefeningen met mij doen, ik doe uiteraard braaf mee en kan alles wat mij opgedragen wordt. Inmiddels is de uitslag van de MRI-scan er. “We kunnen niets vinden wat eventueel op een bloeding wijst, we zien ook geen breuk, als u zich goed voelt dan kunt u weer naar huis!”. Dat werd tijd, ik zat al drie uur in deze aflevering van ER. Bij de deur draaide de neuroloog zich om en sprak lachend.. “en oh ja, zelden zulke briljante hersenen onder de scan gehad!”. Hij had er duidelijk lol in, terwijl ik uiteraard de kern van waarheid in deze opmerking zag!

Val 3 Edward

De Benjamin

GK Edward

Jongste van 14 kinderen

Het was een doorsnee zomerdag in juli. De Volkskrant kopt met een overleg tussen de Russische president Chroetsjov en die van de Verenigde Staten, Eisenhouwer. Moskou waarschuwt Turkije “Val Irak niet aan”! Een expeditie naar het Sterrengebergte in Nieuw Guinea en de ratrace om een raket naar de maan te sturen vullen de rest van de VK- pagina van die dag. Eigenlijk de globale turbulentie van alle dag. Het is 26 juli 1958 en om acht uur s’avonds slaakt mijn moeder haar laatste barenswee en perst mij ter wereld. De oude Dr Sabel heeft een actieve rol bij deze soepel verlopende bevalling. Na mijn geboorte valt direct mijn witte haar op. Nee men sprak niet nog niet van de witte keniaan, maar dokter Sabel bezigde de term wittekop, de framing was snel geboren. Wittekop kwam later terug in de vlaamse serie “De heren van Zichem”in de jaren zeventig.

Als veertiende kind van mijn vader en tiende van mijn moeder moest ik mij gaan begeven in de Wereld die Neering heette aan de Eksterstraat in Badhoevedorp. Ik ga doorgaans door het leven als dertiende kind maar er was tussendoor ergens ook een zusje van mj geboren met de naam Els. Of zij direct doodgeboren was of toch nog kort geleefd heeft is niet bekend. Wel weet ik dat er nooit over werd gesproken. Inderdaad een katholiek gezin onder de rook van de kerk aan de Pa Verkuyllaan met de naam HH Engelbewaarders. Hoe dan ook nummer 14 (denk aan Johan Cruyff) klinkt beter dan 13, dus dat houden we er in. Er gaan zelfs verhalen over een mogelijk 15e  kind maar dat is nooit bevestigd.

Maar natuurlijk was ik ook de Benjamin van de familie met een hoog knuffelgehalte, maar ja als later in je jeugd al die aandacht verdampt dat word je een jankerd, en dat is, naar verluidt, ook, helaas, het geval geweest.  Alle clichés rondom grote gezinnen zijn ook op de Neeringen van toepassing. We woonden in Badhoevedorp in giga huizen aan de Eksterstraat en Nachtegaalstraat, maar wel met éénsteensmuren. (veel vochtproblemen dus)  Alle buren waren grote gezinnen van katholiek tot heiden.  In de wereld van de jaren zestig en zeventig waren grote gezinnen dus heel normaal. Familieruzies waren er nu en dan natuurlijk ook, maar toch een zeldzaamheid. Eigenlijk een vredig bestaan met veel reuring om je heen. Belangrijk dat je je kon profileren binnen het gezin anders kreeg je geen aandacht vandaar de harde stemmen en het extroverte gedrag binnen de familie. Wij hebben geen Freud nodig om tot verklaringen te komen J .

Inmiddels is er weer een neeringreunie achter de rug in 2013. Rond 100 familieleden voortgekomen uit mijn vader en moeder. Erg gezellig en een mooie ploeg bij elkaar. Misschien hadden we toch een paar kinderen extra moeten nemen!

Neering alleen broers en zussen 2

Huwelijk Tineke en Edward groepsfoto fam Neering

Mijn Tour de France

Joop

Mijn Tour de France

door: Edward Neering

Het komt allemaal weer voorbij. Jeroen Wielaart met zijn bierviltjes waarop het idee van de tourstart in Utrecht werd geschetst een aantal jaren geleden, de ploegenpresentatie, de tour zonder Mart Smeets, of toch weer niet (1989)  enz. De opgehemelde kansen voor Tom DuMoulin terwijl Tony Martin, Rowen Dennis of Fabio Cancellara de proloog gaat winnen enz. Het wordt daar dit weekend zo druk en warm dat geen haar op mijn hoofd erover denkt een bezoek aan 030 te brengen. Nu komt mijn schoonmoeder deze week dus zou het even een mooie escape zijn. Ik verkies klikkende breinaalden boven een bonello in de kokende domstad. Eigenlijk word ik er een beetje moe van en hoop dat het snel weer zondag is en de karavaan gewoon op weg gaat richting Frankrijk via Rotterdam en Zeeland.

En dan zie ik weer Joop, onze Joop, de winnaar van de grote ronde van Frankrijk in 1980. De enige ronde die ik helaas vanuit de krant moest volgen wegens een fietsvakantie naar Frankrijk. Waar Zoetemelk klom met het peleton naar l”Alpe de Huez en La Plagne, klommen wij naar de top van de Ballon D’Alssache in de Vogezen. Voor ons een reus maar voor de tourrenners een puist, aldus Peter Winnen ooit verklaarde tegenover Jean Nelissen. Joop Zoetemelk, ooit winnaar van de Ronde van Badhoevedorp in 1968, waar mijn vader déén van de EHBO mannen was en ik, als tienjarige jongen, onder de indruk was van zijn oranje/bruinkleurige EHBO band rond zijn arm. Waar malle Hans, de Badhoevedorpse “dorpsgek” met een bos bloemen over de finish kwam nadat het hele amateurpeleton de streep was gepasseerd. Hans stond wel op de voorpagina de week daarop van de Badhoeve/Slotense Courant de winnaar van de ronde niet!

En de tijd schrijdt voort, als de Tour dit jaar eindigt op 26 juli in Parijs word ik 57 jaar en Mick Jagger 72 jaar. Dat is natuurlijk geen toeval dat Jagger en ik op dezelfde dag jarig zijn, maar dat terzijde 🙂 . De tour gaat natuurlijk ook weer een Nederlandse winnaar kennen, ik voorspel binnen 10 jaar. Dat brengt mij terug naar de eerste winnaar Jan Janssen in 1968. Drie weken geleden zat ik met de directeur van BP om tafel bij de Omgevingsdienst in Zaandam, mijn huidige opdracht als interim manager. Hoe we er op kwamen weet ik niet meer maar we hadden het even over deze tour uit 1968. Jan Janssen won met acht seconden van de belg Herman van Springel. Mijn vader en ik waren zo opgetogen dat ik hem uitdaagde voor een sprint op de Schipholweg in Badhoevedorp. Ik herinner mij zelf dat er BP op mijn net verworven T-shirt stond net zoals op het wielershirt van Louis Ocana. Ik schetste de directeur van BP mijn shirt en vertelde dat er een heuse tijger op mijn shirt stond. “Even voor de goede orde” zei hij, maar je hebt het voor Esso “met een tijger in je tank”. Het was even stil aan tafel, de concurrent was onverwachts binnengekomen.

En de sprint?  Mijn vader was natuurlijk een echte vader en liet mij winnen, de streep lag op de hoek Sloterweg/Schipholweg waar nog steeds een BP station is gevestigd in mijn geboortedorp.

tijger

DRS P in jongerencentrum SmoeS

DRS P foto

Drs. P. is dood,

40 jaar geleden trad drs. P. op in het jongerencentrum ‘SmoeS’. Het jongerencentrum waar ik destijds coördinator was als vrijwilliger. Een half uur voor hij kwam, werd de oude piano gestemd. De pianostemmer ter plekke krijgen was een hele klus. 40 telefoonnummers moesten gebeld worden in de gouden gids, maar uiteindelijk was er één die bereid was om op het begin van de zaterdagavond te komen stemmen in Amsterdam Sloten voor 60 gulden. Drs P kostte 450 gulden dus voor 510 gulden was er een duur programma die avond. De entree was 3 gulden en 50 cent. Het bezoekersaantal was rond de 100 jongeren dus wederom moest de baromzet de doorslag geven.

SmoeS logo

Drs. P. kwam, zette zich achter de piano, zette de muziek klaar en de brand in zijn sigaar, handen gereed boven de toetsen. Het vele publiek muisstil luisterend. Zijn eerste woorden: ‘het enige wat mij nog kan overkomen om geen voorstelling te geven, is dat het licht mij nu uit de ogen valt’.

Dat was niet het geval en een grootse muzikale literaire performance was ons deel.

 

Hoogtepunt van die avond was dat “malle Frans” er heel vaak door heen tetterde. Frans was onze dorpsgek die regelmatig in SmoeS kwam en aparte postitie had verworven tussen de jongeren. Grootste probleem voor Frans was dat hij altijd op zoek was naar een vriendin, maar die nooit kreeg. Wel was het heimelijk verliefd op Emily  uit SmoeS en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Nadat hij voor de zoveelste keer door een nummer van Drs P had gekierd onderbrak de Amsterdamse taalvirtuoos even kort zijn optreden en richtte het woord tot Frans. “Jongenman, als u zo doorgaat zult u nooit een vriendin krijgen!!!” Frans was sprakeloos en ontroostbaar die avond.

 

95 jaar, drs. P. zijn dodenrit bracht hem veel verder dan Omsk.

Hoezee

Edward Neeirng/Henk Bruning

De Ultraloop van Mark in Zuid Afrika

UL Mark

 

Foto boven: Mark in actie tijdens deze Zuidafrikaanse Ultraloop

Onderstaand verslag is geschreven door Mark Slaman

Comrades 2014: niet uitgelopen, maar mijn mooiste loop ooit.

Wat een dag, wat een event, wat een week. Vol met gevoelens van kameraadschap, gastvrijheid, verdriet, geluk, bewondering en teleurstelling. In 38 jaar nog  nooit voortijdig gestopt bij een duursportavontuur*.  De Comrades 2014 was de eerste keer. En niet omdat ik een slechte dag had.

Ik heb  74 kilometer van de  89 Comrades kilometers  gelopen. Het ging lang goed. Zo goed dat ik vanaf de helft  dacht  dat ik de finish zou halen. Op 60 kilometer was ik heel zeker. Nog maar  27 kilometer afdaling en slechts  twee omhoog. Nog  4,5 uur over.  Maar al 4 kilometer later begon de twijfel, die een paar kilometer zou duren. De laatste 5 liep ik in de wetenschap dat ik de finish niet zou bereiken.

Wat overheerst is dat het niet nodig was. Overmoed heeft me de das om gedaan. Het is zeker niet de eerste keer dat ik er te makkelijk over dacht , dat optimisme een slechte eigenschap bleek te zijn, maar nog nooit was de prijs zo hoog.

Goodbye Mark

 

Mark een week voor de loop: Optimisme siert hem!

Wie op veilig speelt, zoals ik vaak deed, haalt altijd zijn doelen. Aan zo iets groots als de Comrades was ik nog nooit begonnen. De Comrades is niet de langste ultraloop ter wereld, niet de zwaarste, maar wel de allergrootste qua deelnemers en beleving.  Een ontstaansgeschiedenis in de Eerste Wereldoorlog,  de roerige apartheidsjaren overleefd, een symbool voor verbroedering en doorzetten, een nationaal sportmonument  ook omdat tijdens de jaren van isolatie het een TV kijkcijferkanon was. Een parcours met historie, traditie, met landmarks, met prachtige verhalen. De vergelijking met de Elfstedentocht is veel gemaakt, is  krom, maar  het komt in de buurt .

Ik ben geen ultraloper. Ik heb de Zestig Texel  gehaald. Daarvoor slechts 4 marathons, allemaal met moeite gelopen. Dus 89 kilometer in de heuvels is voor mij veel. Met een drukke baan, een jong gezin en 53 jaren op de teller  een heel groot  en onzeker avontuur. Door het schrijven van mijn boek “Stilstaan bij hardlopen” en door het succesvol lopen van Texel heb ik veel geleerd en durfde ik het avontuur aan.

UL Mark nacht

 

Foto boven: De start in de nacht in Durban

Naast overmoed heeft eigenwijsheid mij ook wel een beetje genekt. Maar ja, het zit in de aard van het beestje en het heeft me ook veel gebracht. Ik vind graag het wiel uit. Ik zoek liever de weg op een mooie kaart dan dat ik dat het google maps laat doen. De Google-uitkomst is beter, maar het neemt het plezier van puzzelen, trial and error weg.

Mijn training was vast niet ideaal. Ik heb gedaan wat ik dacht wat genoeg was, wat paste in mijn leven en dat van Marthe.  De training moest ook leuk blijven. Krachttraining vind ik niet leuk, traplopen ook niet.  Het is me vaak geadviseerd, ook door Comradeslopers. Ik heb het me vaak voorgenomen. Had ik het maar gedaan. Ik heb wel 40 weken constant getraind. Gemiddeld 5 keer  54 kilometer per week. Wel de heuvels opgezocht,  in Nice en Limburg getraind, in de Kennemer Duinen op het Kopje van Bloemendaal en viaducten over de Amstel. Ik heb  3 marathons gelopen, Rotterdam, Apeldoorn en de Kustmarathon. De training ging goed, tot de laatste maand en de laatste lange 50 kilometer trailrun.  Ik voelde me  tijdens de laatste maand moe, waarschijnlijk ook door drukte op het werk en tijd- en slaaptekort.

Ik had nog meer zorgen. Zou ik zoals vaker op lange afstand misselijk worden of diarree krijgen. Diarree had ik op zaterdag, maar de firma Norit leverde dienst tot maandag. Zaterdagavond nog een maagpijn die ik zelden had. Mijn heupen. Al jaren last van; als ik lang zit of loop. Tot slot te weinig of te veel drinken en omgaan met de warmte.

Het mentaal voorbereiden op de loop stond wat onder druk door waar ik verbleef. Eerst bij neef Jan, wiens rollercoaster na het plotselinge overlijden van zijn vrouw 3 maanden geleden nog lang niet gestopt was. En de dag voor de race bij Sally en Charlie, die me de prachtige Midlands in een middag en avond lieten zien.  Ze brachten me ook naar de start en waren geweldige steun.Ik was er noch te vroeg, noch te laat, kom me goed concentreren. Kippenvel bij het volkslied, Shoshozoloza, Vangelis en de kraaiende haan.

Rustig starten lukte prima. Wandelen als het wat steiler werd. Ik wilde vooral de klimmen in de eerste 22 kilometer niet forceren. De benen voelden goed, nergens een pijntje. Geen last van mijn heupen en ook mijn maag bleef rustig.

Voldoende ruimte op de weg en langs de route behoorlijk wat volk. Alle kleding die wordt uitgetrokken en weggegooid vindt snel een bestemming. Sommigen lopen met grote volle zakken rond. Ik loop  met een petje met lampjes in de klep. Helemaal niet nodig, want er is voldoende straatlicht. Ik maak wel een kereltje van 5 gelukkig. Zijn ogen branden als het petje met de lampjes aan in de schoot geworpen krijgt.  Beetje bij beetje gooi ik mijn reservemateriaal (petjes, sporttape, shirt met lange mouwen) overboord. De glimlach van de vanger weerspiegelt in mijn hoofd.

De sfeer langs en op de weg houdt het midden tussen rust en enthousiasme. Weinig gejoel, veel rustige, welgemeende aanmoedigingen, ook van andere lopers. Het lekkerst loop ik een bus, waar meer gezongen wordt in een ritmische tweezang.

Als ik het bord met nog 50 kilometer passeer ben ik verrast door mijn eigen reactie. Piece of cake. Heb ik eerder gedaan en toen voelde ik me bij de start slechter dan nu. Het gaat goed komen. En hetzelfde denk ik als ik nog een marathon moet. Heb ik 5 keer in training gedaan. Mogelijk laat ik me daardoor toch te veel meeslepen. Ik haal op klimmen en vooral afdalingen veel mensen in.

Rond 45 kilometer komt de lange klim Inchanga. Ook die gaat me goed af. De zon blijft achter een dun wolkendek en warm heb ik het niet. Na de klim begint de zon wel vol te schiijnen. Op advies van Hans Koeleman hou ik mijn hoofd letterlijk koel en stop ik bonken ijs in mijn pet. Ik hoor iemand zeggen dat het vanaf 30 kilometer nog maar 2 kilometer omhoog is en de rest heuvel af. Omhoog loop ik met een bus mee, als er een in de buurt is. Naar beneden ga ik sneller, ook omdat bussen meer tijd kwijt zijn bij verzorgingsposten.

UL Mark volk

Ultraloop: lopend de helling op

Wat valt het allemaal mee. Ik begin al te denken aan de finish en dat ik met nog 17 kilometer te gaan aan Jan kan doorgeven dat hij thuis kan bellen dat ik het ga halen. Een paar kilometers later maak ik mijn veters vast. De kramp schiet in een heupspier. Hey, waar komt dat vandaan? Mijn Waterloo is Fields Hill. De helling is steil. Ik probeer soms te lopen , maar krijg vanzelf weer vaart. En telkens als ik start doen mijn quadriceps meer pijn. Als ik in Pinetown aankom doen ze heel erg pijn en kan ik mijn bovenbenen niet meer buigen. Rennen zit er niet meer in. En wandelen gaat niet snel genoeg. Hoe ik ook reken, ik kom minimaal een kwartier en waarschijnlijk een half uur tekort.

Ik ben nog een kilometer van Cowies Hill, waar Jan en Greg, zoon van mijn nicht staan. Ik moet hen vertellen dat ik het niet ga halen. Emotie overmant me. De gedroomde finish in het stadion zit er niet in. Een halve kilometer loop ik met de tranen in mijn ogen. Ik wandel en met mij velen. Veel mensen roepen me “well done Mark”and “come  on”toe.  Ze weten niet dat ik het opgegeven heb. Jan kan ik niet vinden. Ik  ga Cowies Hill over en zoek daarna na een goede plek om uit te stappen. Dat is precies op 15 kilometer, waar ik naar de andere kant van de snelweg kan; waar Jan me op kan halen. Met een droef gemoed kijk ik nog een keer naar de lopers die wel doorlopen, die nog een beetje vaart uit de benen persen.

Ook telefonisch kost het moeite Jan te bereiken.  Als ik in het gras wacht word ik aangesproken door een stel dat vraagt of ik OK ben. Ze kennen de straat niet waar Jan woont, maar gaan me brengen. Eerst naar de supermarkt voor drank en chips. Uiteindelijk bereik ik Jan en haalt hij me bij Superspar op.

In zijn Jacuzzi met een biertje zie ik de finish. Herken veel mensen die ik onderweg zag. Velen van hen zou je geen stuiver voor de goede afloop gegeven hebben, maar ze zijn er. Ouder dan ik, zwaarder, ongetrainder, meer kapot dan ik was, maar zij zijn er wel!

Het is alsof het honderden kilometers verder plaatsvindt, maar ik ben heel dichtbij. Ik was heel dichtbij. Ik had een hele goede dag maar was te gretig en had te weinig respect voor de downhill. De “had –ik- maars” gonzen nog lang door mijn hoofd. Had ik maar bij een bus gebleven, meer gewandeld down hill, krachtraining gedaan.

Ik kan niet anders bekennen dat ik niet sterk, niet slim genoeg, niet ervaren genoeg was om de Comrades aan te kunnen. Zuid-Afrikanen vonden me niet vet genoeg, om maar te relativeren wat er voor nodig is om de Comrades te lopen. Allemaal waar, al was ik voor mijn gevoel heel erg dichtbij.

De Comrades was de eerste loop die ik niet uitliep en toch de allermooiste loop ooit.  Nergens zoveel moedige lopers, zoveel sportbeleving, doorzettingsvermogen, diversiteit, behulpzame medelopers en supporters en een magische sfeer, van start tot finish; van de week voor de start tot weken er na.

*) de driedaagse Churer Erlebnislauf in 2007 liep ik deels, maar dat was vooraf ook de bedoeling.

 

Goodbye boek

 

het boek “stilstaan bij Hardlopen” van Mark Slaman is oa te verkrijgen bij Scheltema op het Koningsplein.