Stay Human

BlazeWat een verdriet en pijn. Vijftig mensen doodgeschoten in Orlando, Verenigde Staten, afgelopen zondag. En donderdag de dodelijke aanslag op de bevlogen 41-jarige Britse politica Jo Cox. Honderden, nee duizenden vluchtelingen die aan onze Europese zuidgrenzen verdrinken in de zee. En een groot deel van de Europese bevolking dat zich harteloos toont jegens vluchtelingen die wèl veilig zijn aangekomen.

Het optimisme van de jaren vijftig tot negentig is voorbij, denk ik weleens. Of ben ik door mijn leeftijd inmiddels minder naïef geworden?

Toen ik 17 was kocht ik een gloednieuwe elpee, die ik later als compact disc kocht: Blaze of Glory van de Britse zanger Joe Jackson. Het was 1989. Tommorow’s World heet het openingsnummer van dit prachtige album.

We’re gonna live in Tomorrow’s World
and there will be cities on the moon
No one’ll die in Tomorrow’s World
and miracles will happen soon
In Tomorrow’s World

Wat een optimisme proef ik in de periode waarin gesloten grenzen in Europa opengaan en dictators moeten vluchten. In zijn album Laughter & Lust (1991) bezingt Joe Jackson dit allemaal nog wat explicieter in Obvious Song:

And the walls are coming down
between the west and the east
You don’t have to be a hippie to believe in peace
that’s obvious… obvious

Het zijn de woorden van een Westers en liberaal vooruitgangsgeloof dat nog niet is aangetast en wakker geschud door Twin Towers, bankencrises, Bataclan, Molenbeek en Orlando. Het veilige, bevoorrechte en zogenaamd beschaafde Westen… het is een illusie. Niet alleen de economie globaliseert, ook groeiende ongelijkheid, graaicultuur, angst en geweld. Vaak door het Westen zelf gecreëerd.

Toch geloof ik in een weg vooruit. Dat is weliswaar een aangevochten geloof. Daarbij hoort voor mij een heldere politieke richting. Elementen daarvan zijn: internationale samenwerking, belasting op flitskapitaal, economische herverdeling, klimaatdoelen, demilitarisering, interreligieuze dialoog en emancipatie. Niet om de hemel op aarde te realiseren, maar wel om de hel voor veel mensen te voorkomen.

Mensen zijn geneigd tot veel kwaad. Tenzij… ja, tenzij… ze worden aangeraakt. Blijf mens. Want niet ‘ik’ ben het middelpunt. Stel je open. Stay Human. Juist nu. Zoals Joe Jackson zong, trouwens ook al te horen op datzelfde album uit 1989:

I read the paper but it still isn’t clear
the bombs are falling but I’m still here
I know the figures and I know all of the facts
But all I can do is keep trying …
To look for the Human Touch.

Deze week is de actie ‘Stay Human’ begonnen. Kijk op http://www.stayhuman.nu.

Theo Brand

Weergaloze Joe Jackson in Carre! #FastForward

Joe jackson 2015 piano

“What the hell is wrong with you tonight?” Joe Jackson (61 jaar)  opende gisterenavond in een uitverkocht Carre met het prachtige “it’s different for girls” (I’m The Man)  solo achter de piano. Geplaagd door een lichte Bronchitis doet hij naar eigen zeggen “the opening act”. Gelukkig maar want dat scheelt weer een zielloos voorprogramma en we zijn direct los! Hij heeft er duidelijk zin in en het mooie Home town (Big World) en Be my number two (Body and Soul) volgen solo.

Als muzikale inktvis heeft Joe Jackson zijn sporen verdiend de afgelopen 38 jaar in de muziekscene sinds zijn doorbraak met Look Sharp. Van oorspronkelijke new wave band eind jaren zeventig met de basgedreven LP’s “Look Sharp, I’m the Man en Beat Crazy in 1980. Uitstapjes van Jumpin Jive (1981)  en The Duke (2012) in jazzland en avonturen in de filmmuziek. Daarnaast heeft hij in de negentiger jaren nog een vrijage gehad met de klassiek muziek (Will Power).  In 1982 komt onze muzikale kameleon verrassend terug met het album Night and day zonder gitaar maar nu met veel percussie en het new wave imago van zich afschuddend. Een heel nieuw publiek boort hij hiermee aan die ook gisterenavond in Carre weer acte de presence gaven. Later volgen in de jaren tachtig de mooie albums Body and Soul, Big World, Laugther and Lust en Blaze of Glory. In de zero’s komt hij terug met oa Volume 4, Rain en The Duke.

Muzikaal prediken voor eigen parochie is wel aan Joe Jackson besteed. Na een cover van een Joni Mitchelsong zet hij het titelnummer in van zijn nieuwe album Fast Forward. Op zijn synthesizer zette hij er nog wat muzikale toeters en bellen bij en laat eigenlijk zien dat, als hij zou willen, helemaal geen band nodig heeft. Prachtig nummer trouwens Fast Forward, over in een tijdmachine kruipen en alvast 20 jaar verderop kijken naar het nu om te begrijpen op we in onze huidige tijd ja dan nee op koers liggen. Langzaam is zijn vaste kompaan Graham Maby met zijn basgitaar naast hem gaan staan en een prachtige overgang van Fast Forward naar “Is she really going out with him” (Look Sharp) , de bastoon is gezet en de band staat nu volledig op het Carretoneel. Vervolgens een prachtig nieuw arrangement rond “Real men”(Night and Day) met de drums en de bas als leidende instrumenten. Daar is het “You can’get what you want” (Body and Soul) en vervolgens drie puike nummers van Fast Forward. “with a little Smile en Poor Thing (vrij vertaald: Arm wicht, over mensen met veel zelfbeklag) zijn opgenomen in een studio in Amsterdam. “Kings of the City” vind ik het mooiste nummer van het Fast Forward album. Vrij vertaald naar mijn eigen leven de overgang van het leven in Badhoevedorp naar dat van Amsterdam hoewel de vergelijking met dit prachtige nummer enigszins mank gaat. (We can’t see the stars……..) Live klinkt “Kings of the city”als een klok.  Een ode aan David Bowie volgt met een strak en leuk uitgevoerde coverversie van “Scary monsters”.

Toch had dit weergaloze concert ook een paar minpuntjes. De bassolo van Graham Maby tijdens het  met prachtige beukende drums versierde“Another World”(Night and Day)  ging de mist in wellicht kwam dat dat door het “basgrapje” om “tulpen uit Amsterdam” er uit te persen. De combinatie Graham Maby en Joe Jackson is volgens mij het muzikale geheim van de new wave periode van 1978 tot 1981 en ook in de jaren daarna. Tijdens het gedragen Blue Time (Fast Forward) stond het geluid niet goed afgesteld, hierdoor klonk de stem van de britse zanger te schel.

Daarna recht toe recht aan “Sunday Papers’ met Jackson op zijn melodica zoals in het Paradisoconcert in 1979. Met “Keep on dreaming” (Fast Forward), steppin out (Night and Day) en Ode to Joy (Fast Forward) wordt het concert afgesloten. De volgelingen staan inmiddels al en krijgen als toegift met maar liefst drie nummers. See no Evil (cover Tom Verlaine 1977 op Fast Forward) en het messcherpe “On your Radio” (I’m the man) en tenslotte het altijd weer het mooi, emotioneel en gedragen gezongen “a Slow Song” (Night and Day).

Ik zeg tegen mijn zoon* naast mij dat ik “On your radio” als eerste nummer van mijn begrafenis/crematie wil…. “Ex friends, ex lovers, ex ennemies, i’ve got your cases in front of me today”…..geweldig! en oh ja “A slow song”wil ik graag als de kist zakt of als iedereen de aula verlaat. Enigszins verbijsterd kijkt hij mij aan met een lieve glimlach op zijn gezicht. Ik zie hem denken “komt goed pap!”. Al met al zit dit prachtige Carreconcert ook weer in zijn muzikale rugzak en dat kan nooit kwaad, sterker nog het is een broodnodige bouwsteen waar hij later aan terug zal denken en  zal voortbouwen.

Een extra vermelding moet ook nog drummer Doug Yowell krijgen. Een klasse beter dan Dave Houghton (de orginele drummer van de JJ band). Tijdens ieder nummer gooide hij een drumstick weg de coulissen in. Even los van deze verspilling ramde hij er heerlijk op los maar dan met grote klasse en diversiteit.

Joe Jackson, als Gershwin van de popmuziek, maakt een diepe buiging naar zijn publiek en is zichtbaar geroerd. Fast Forward is een prachtplaat en dit Fast Forward 2016 concert staat als een huis. Een nieuwe loot aan mijn dierbare muziekherinneringen is een feit.

Edward Neering

27 februari 2016 Heiloo

*mijn zoon Abel zat tijdens het concert van Joe Jackson in 1991 in het RAI congrescentrum medio juni in de buik van mijn vrouw Tineke dus eigenlijk vierde hij zijn zilveren jubileum als fan, wist hij zelf niet overigens :-)”

Joe jackson 20160226 PSFoto: Paul Smorenburg 26 februari 2016

Fast Forward en Steppin out live in Amsterdam Carre op 26 februari 2016.

Joe Jackson op 26 februari 2016 in Carré Amsterdam

Joe jackson 2015 piano

Komend voorjaar komt Joe Jackson naar Nederland als onderdeel van zijn Europese Fast Forward tour. Op vrijdag 26 februari staat hij in Carré. De voorverkoop voor het concert van Joe Jackson begint aanstaande vrijdag 27 november om 12.00 uur.

Vorige maand bracht de Gershwin van de popmuziek voor het eerst in zeven jaar een album uit met nieuw eigen werk. Het album, genaamd ‘Fast Forward’, is opgenomen in vier grote wereldsteden; New York, New Orleans, Amsterdam en Berlijn. In februari gaat de gelijknamige Europese tour van start in Ierland en eindigt anderhalve maand later in Berlijn. Het is een oeuvre brede show met een bijzonder voorprogramma. Jackson zal namelijk zelf het voorprogramma verzorgen solo achter zijn piano. Na deze korte solo set sluit de rest van de band aan met o.a. zijn trouwe bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel en drummer Doug Yowell.

In zijn al ruim 35 jaar lange carrière heeft Joe Jackson bewezen dat zijn muzikaliteit heel ver reikt. De Britse zanger staat erom bekend te experimenteren met jazz, blues, pop, klassieke en elektronische muziek. Hij is in Nederland vooral bekend geworden met de albums ‘Night and Day’ en ‘Body And Soul’. De hit singels ‘Is She Really Going Out With Him’, Real Men, Happy Ending en ‘Be My Number Two’ staan al meer dan vijftien jaar hoog genoteerd in de NPO Radio 2 Top2000.

Joe Jackson – The Fast Forward Tour

21 februari 2016 | De Oosterpoort – Groningen | Aanvang: 20:30uur | Entree: €39,50 (excl. servicekosten)
www.de-oosterpoort.nl

25 februari 2016 | De Vereeniging – Nijmegen | Aanvang: 20:00uur | Entree: €50,- (excl. servicekosten)
www.stadsschouwburgendevereeniging.nl en www.doornroosje.nl

26 februari 2016 | Carré – Amsterdam | Aanvang: 20.00uur | Entree v.a. €45,00 (excl. servicekosten)
www.carre.nl
Meer info over dit concert vind je op: www.mojo.nl/joejackson. Kaartverkoop start vrijdag 27 november om 12:00uur via de zalen en www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).

Recensie Fast Forward – Joe Jackson 2015

Joe jackson 2015 piano

Joe Jackson – Fast Forward

Joe Jackson - Fast Forward, recensie, review

Eclectisch is een vaak misbruikt woord in recensies. Als je het woord vertaalt als ‘intelligent’ en ‘beïnvloed door een veelheid aan stromingen’, dan zijn er toch niet veel platen die daar met recht aanspraak op kunnen maken. Als er iemand is die deze titel wel past, dan is het Joe Jackson: eclectisch is ‘his middle name’. Ooit begonnen als new wave-exponent heeft hij in zijn ellenlange carrière vrijwel elk denkbaar muziekgenre uitgeprobeerd. En die eclectische instelling giet hij op zijn nieuwe plaat Fast Forward in een wel heel bijzondere vorm, wat dan geheel paradoxaal een aangenaam consistente plaat oplevert.

Goed, tot zover de geheimtaal. Joe Jackson reisde voor zijn nieuwe plaat heel de wereld over om met wisselende gezelschappen nummers vast te leggen. Hij werkte in Berlijn, New York, New Orleans en Amsterdam; stuk voor stuk steden die muzikaal iets bijzonders voor hem representeren. Uit elke stad, of noem het invloedssfeer, staan er vier liedjes op de plaat. In Amsterdam werkte hij samen met het Concertgebouworkest en leden van Zuco103 en dat levert de meest ‘aangeklede’ liedjes van Fast Forward op.

Ondanks de verschillende bezettingen en invloedssferen is Fast Forward een coherent werkstuk dat doet denken aan het album Big World uit 1986. Jackson is op deze plaat weer in topvorm als het gaat om het schrijven van puntige popliedjes, in zijn onmiskenbare stijl. Het in Amsterdam opgenomen A Little Smile is echt een ideaaltypisch Joe Jackson-liedje, vergelijkbaar met zijn hitjeHappy Ending. En een oorworm van jewelste. Andere heerlijke aanvullingen op zijn toch al zo omvangrijke catalogus zijn bijvoorbeeld Junkie Diva, Kings In The City en Satellite. Alleen cover Good Bye Johnny steekt in negatieve zin schril af.

Jackson wandelt de laatste paar platen een voor een stijlen langs die hij al een keer op de korrel heeft genomen. Deze keer is de fase waarin hij simpelweg mooie liedjes schreef en die in een rijk gearrangeerde vorm presenteerde aan de beurt. Fans van dat oude werk van Jackson, kunnen dit album blind aanschaffen. Een garantie voor menig aangenaam uurtje luisterplezier.

Luister en wees gewaarschuwd: A Little Smile krijg je niet meer uit je kop

– See more at: http://www.muzine.nl/recensie/albums/joe-jackson-fast-forward#sthash.iXLWNRbJ.dpuf

Joe Jackson komt op 2 oktober 2015 met Fast Forward

Joe jackson 2015 piano

Op 2 oktober 2015  is de nieuwe release van de nieuwe Joe Jackson. Gebasseerd op vibes van 4 grote steden waaronder Amsterdam.

Joe Jackson Goes “Fast Forward” With New Album & Tour

The ever-restless songwriter Joe Jackson traveled the world to record ‘Fast Forward,’ his first collection of original songs in seven years, that’s set for October 2, 2015 release on Work Joe-JacksonSong/Caroline. Originally conceived to be released as a series of EPs, the album was produced and arranged by Jackson, and features four sets of four songs recorded in four different cities – New York City, New Orleans, Berlin and Amsterdam; each with a different set of first-call supporting musicians. The results rank among the richest and most rewarding music of his storied career.

NEW YORK Jackson has called New York home for many years. He recorded these tracks with Bill Frisell on guitar, Brian Blade on drums, his longtime bassist Graham Maby, and jazz violin star Regina Carter. Along with three originals including the album’s title track, these sessions feature a scorching take on a New York classic, Television’s “See No Evil.”

AMSTERDAM Distinguished by the most diverse instrumentation of the four sessions, Jackson is joined on these songs by frequent collaborators Stefan Kruger and Stefan Schmid from the band Zuco 103, the Concertgebouw orchestra, and the project’s only guest vocalist, 14-year-old Mitchell Sink (from Broadway’s ‘Matilda).

BERLIN Berlin is Jackson’s second home, and he recorded here with two expatriate American musicians: acoustic bass master Greg Cohen (Tom Waits, Ornette Coleman, Bob Dylan) and Tindersticks drummer Earl Harvin. These sessions produced the album’s second cover, Jackson’s modern English take on the 1930s German ‘Kabarett’ song “Good Bye Jonny.”

NEW ORLEANS Jackson traveled to one of his favorite cities, New Orleans, to record with an all-local cast including three members of the funk band Galactic – drummer Stanton Moore, bassist Robert Mercurio, and guitarist Jeff Raines – and a horn section led by saxophonist Donald Harrison.

Jackson will launch an extensive North American tour timed to ‘Fast Forward,’ kicking off September 29, and including two nights at NYC’s Town Hall. Tickets go on-sale this Friday, July 17, at 10AM EST. See below for a full itinerary from MNN.

These career-spanning shows will feature Jackson “as my own opening act,” playing a short solo/piano set before bringing out a full band which will include Maby on bass, guitarist Teddy Kumpel (Rickie Lee Jones, Feist), and drummer Doug Yowell (Suzanne Vega, Ari Hest).

Joe Jackson’s last release, 2012’s ‘The Duke,’ was an ambitious, horn-free tribute to “fellow music pioneer” (NPR) Duke Ellington, which Rolling Stone hailed as “movingly subtle.”

‘Fast Forward’ tracklist (all songs written by Joe Jackson unless noted)

New York
1. Fast Forward
2. If It Wasn’t For You
3. See No Evil (Tom Verlaine)
4. Kings Of The City
Amsterdam
5. A Little Smile (listen below from MNN)
6. Far Away
7. So You Say
8. Poor Thing
Berlin
9. Junkie Diva
10. If I Could See Your Face
11. The Blue Time
12. Good Bye Jonny (Peter Kreuder and Hans Fritz Beckmann)
New Orleans
13. Neon Rain
14. Satellite
15. Keep On Dreaming
16. Ode To Joy

Joe Jackson Tuba 2012

Een overwinning op de Zwaartekracht!

Joe jackson boek omslag

Heb vorig jaar  het boek “een overwinning  op de zwaartekracht “ van Joe Jackson gelezen. Toch  een mooi meesleepend verhaal van een onzekere puber die uiteindelijk componist wil worden en er in slaagt om de newwave- plaat “Look Sharp” uit te brengen in 1979 midden in de New Wave-periode eind jaren zeventig.

Het is een lang relaas van een astmatische jongen die op 11 augustus 1954 wordt geboren in Burton on Trent maar opgroeit in de omgeving van het rauwe Britse Portsmouth tussen zeelui en marinemannen. Woont in Pompey, Paulsgrove en Southend. Een arbeidersjongen die op de plaatselijke technische school (TEC) beland en vaak in elkaar wordt  geslagen en gepest wordt omdat men denkt dat hij homo dan wel afwijkend is omdat hij bijvoorbeeld op vioolles zit, kortom een buitenbeentje is……….

Lees het volledige artikel “De goot verbinden met de sterren” Een korte samenvatting van het Joe Jacksonboek “Een overwinning op de zwaartekracht”

Klik op  Joe-Jackson-De-goot-met-de-sterren-verbinden 2

Arms and Legs met ondertitel

Arms and Legs:

Single uit april 1976

Het A- nummer van Arms and legs: Janie, nummer is van Mark Andrews, je hoort Joe Jackson wel zingen >> klik op >> http://www.youtube.com/watch?v=bv9hPGGsFow

Het B-nummer van Arms and Legs: She’ll surprise you van Joe Jackosn. Je hoort duidelijk de beginende handtekening van Joe Jackson met de simpele baslijn van Graham Maby >> en ook het voorsorteren op het latere werk >> klik op >> http://www.youtube.com/watch?v=I_TehrCJD54

Arms and Legs deed nog een poging. Nu met twee nummers van Joe Jackson.

op de A kant: “is there anywore wine” (beetje wild westnummer met blazers)  en wederom op de B- Kant:  “She’ll surprise you”  van ook Joe Jackson. >>> klik op >> http://www.youtube.com/watch?v=0tpzVDslzR0

 

Arms and legs Joe Jackson met tijgerjasje

Onderste foto: Arms and Legs: v.l.v.r. Joe Jackson, Graham Maby, Dave Cairns and Mark Andrews

Foto’s: uit “The Joe Jackson Arc

Artikel Joe Jackson in “Spiked”

joe jackson achter piano geposeerd

Why should pop music have to be rebellious?

written by: Joe Jackson

Last week’s spiked music column by Patrick West made an interesting case for musical taste being mostly determined by age. If you’re no longer finding today’s pop music interesting, he says, then you have finally (and tragically) turned into your dad. I’m not convinced.

For one thing, I’ve always been puzzled by the myth – perpetuated by West – that the 1970s was some kind of musical wasteland, redeemable only by middle-aged nostalgia. Many critics just divide the decade into pre- and post-punk. But in 1970 the Beatles were still together and Jimi Hendrix was still alive, and in 1980 we had the beginnings of hip-hop; in between, there was everything from prog rock to glam rock, pub rock, heavy metal, new wave, and disco.

Joe Jackson Antwerpen

There was loads of great soul and funk music. James Brown had some of his biggest hits in the early Seventies, and Parliament/Funkadelic, Earth Wind and Fire and Chaka Khan kept things cooking, while Miles Davis and Herbie Hancock pioneered jazz funk, and Dr John, The Meters, The Neville Brothers and Little Feat were reinventing the great musical traditions of New Orleans. Taking an even broader view, the Seventies saw explosions of talent and innovation in reggae, Latin music (Ray Barretto, Eddie Palmieri and New York’s Fania record label), and African music (Fela Kuti and King Sunny Ade).

The Seventies also saw something which is indeed less common now: strikingly original solo artists or bands whose albums were eagerly awaited because their talents were big and varied enough not to be exhausted on one album. David Bowie, Steely Dan, Joni Mitchell, Stevie Wonder, Bob Marley, Talking Heads and Kraftwerk, to name a few. But for West, the Seventies was just Abba and ‘Chirpy Chirpy Cheep Cheep’ – ‘until everyone had enough and punk turned up’.

Ah yes, punk. I love the Pistols and The Clash, too. But I sometimes find it funny that rock critics – some of the most pretentious and humourless people on the planet – are still so hung up on what was arguably the dumbest, silliest, least subtle and most limited genre. Perhaps it’s the only area where they feel on safe ground. Joe Strummer once told me that when he and Mick Jones were writing Clash lyrics, they were mostly taking the piss, and they would crack up laughing every time they read an intellectual analysis of them. Johnny Rotten must still crack himself up: he came to destroy rock’n’roll only to be acclaimed by Rolling Stone as its saviour.

Joe jackson boek omslag

Which brings me to another widely promulgated idea – namely that music should be rebellious (as opposed to innovative) and that it should represent a youth culture in opposition to the ‘adult’ one. Isn’t that idea a bit dated in itself? Many of my friends now have teenage or twentysomething kids, and both parents and offspring enjoy the same music. Why must this be a bad thing? In some cases, the parents still avidly follow the current music scene, while the kids aren’t really bothered. In other cases, the kids are happier digging for retro Seventies vinyl. There don’t seem to be any rules.

Of course, for some people music is still all about nostalgia for a certain time and place. For others (and not necessarily young ones) it’s still all about youth and rebellion. But I suspect this is because nostalgia, youth and rebellion are more important to them than music. Ultimately, they’re not really music fans at all.

And finally, why is there a tendency to correlate age with declining excitingness? Simply living to middle age, or being a dad, doesn’t make you boring. Many young people are boring, too; they just get away with it because they’re young. Being older also means having some knowledge and experience. Knowing, for instance, when a much-hyped new band is an obvious recycling of something you saw 20 or 30 years ago. It’s absolutely inevitable that there’s more and more of that sort of thing going on, simply because of the passage of time. Maybe it’s just uncool to point it out.

Joe Jackson is a musician and writer.

A place in the rain – Joe Jackson

Joe JacksonHet is ook nooit goed. Eerst al het klagen over het voorjaar met als hoogtepunt de slogan “Elk voorjaar heeft zijn Najaar” van JC, nu is het weer te warm en wordt het te droog. Voor hen die snakken naar een regenbuitje het geweldige nummer van JJ “A place in the rain” http://www.youtube.com/watch?v=SVUlhvs4aKI

Tekst “Place in the rain”

 

Turn off the TV and turn off the light
Turn off the street lamps as well
Turn off the billboards that scream through the night
And dream the policemen to Hell
Close all the windows and close all the doors
Close all the shutters and blinds
Close down the churches and pray to the whores
Lay down and then close your eyes
It’s amazing what comes into view
As we’re finally breaking the chains
When the temperature rises We’ll go to our place in the rain
Take down the pictures and take out the trash
Take up the tattered old rugs
Take up the mattress and count all the cash
And laugh with the last of the drugs
Burn all the papers and burn all the wood
Burn what we can’t understand
Run up a flag for the old neighbourhood
Sit back and then take my hand
It’s amazing what lovers can do
With just a kiss and a glass of champagne
When the rivers run dry, we can go to our place in the rain
Pay off the piper and pay all the bills
Pay for the getaway car
Blow out the candles and head for the hills
Pray that we make it that far
Run from the poison
and run from the flames
Run from the maddening crowd
Laugh at the whispers of who’ll take the blame
And sing all the sinners out loud
It’s amazing what crazy can do
When every good citizen’s sane
When heaven’s a desert,  we’ll go to our place in the rain
It’s amazing what comes into view
When you just connect your heart back to your brain
When heaven’s a desert
We’ll go to our place in the rain