Stem op Falco Neering <> Weesp got Talent!

Falco 1

Falco Neering (zoon van Robin en Joyce, 16 jaar) doet mee met Weesp Got Talent. Hij zingt een balade en begeleidt zich zelf prachtig op de piano. In de voorronde was de jury zo vol lof, dat deze Neering meteen door mocht naar de finale op 25 juni 2016.

Nu is er ook een publieksprijs te behalen.  Hij heeft nu meer dan 42%  van de stemmen en een concurrent heeft 37%. De andere vier kandidaten doen niet erg mee. Dus graag stemmen op Falco Neering, hij is het meer dan waard!
Hieronder de link.

http://www.weespernieuws.nl/poll/result/7463

Falco 2

Machtige Handel/Maghtige Neering #Vondel

Maghtige Neering

Joost van den Vondel schreef het gedicht “Maghtige Neering”. Wat ik hiermee wil aantonen is dat de naam Neering in de 15e en 16e eeuw “handel” betekende in Amsterdam en omstreken. Later kwam het terug  in het spreekwoord: “de tering naar de nering zetten”. Degradatie van het begrip Neering met één e!

Maghtige Neering.

Hier landt het Griecksche Heldenschip
Voor wint, uit d’ongestuime baeren,
Bevryt van barning, strant, en klip,
De stieren, draeck en oorlogsschaeren,
Die ‘t al te boven is geraeckt.
Het gulde Vlies te plucken
Zo ver van honck, en sterck bewaeckt,
Maghtige der niet gelucken.
Men roemt van outs op d’eerste kiel,
Die zulck een schat te beurte viel;
Zoo ons de Dichters niet bedrogen:
Maer d’Amsterdamsche Kogh, gewis,
Veel grooter koopvaerdyschip is,
Vol neering, ryckdom, en vermogen.
Men treck’ te water of te velt;
De Stadt van Amsterdam schaft gelt.
M DC LV.

Van de Wapseknaps!

Schaken Rob en Edward

2 bronzen plakken voor Rob en Edward !

Schaken haarlem groep

Op bovenstaande foto moest het nog beginnen!

Zaterdagochtend om kwart over tien neem ik de Zuidtangnet naar Schaklwijk centrum, zeg maar het Bijlmer van Haarlem. Aangekomen steek ik over naar de andere kant van de Europaweg op weg naar de Laan van Berlijn. Ik kom langs het Praagplantsoen en de Ankarastraat dus blijkbaar in de ogen van de gemeente Haarlem behoort Turkije al tot de EU!! Hoe dan ook ik arriveer in een soort buurthuis waar schaakvereniging “het Spaarne” een heus “Huis-, Tuin- en Keukenschaaktoernooi houdt. In totaal vijf Neeringen zijn aanwezig om de degens met elkaar te kruizen. Paul Neering is uitgesloten van deelname omdat hij een ervaren clubschaker is derhalve heeft hij de coördinerende rol opgepakt als wedstrijdleider. Hij belooft plechtig zich inhoudelijk niet met de partijen te bemoeien die zich op de schaakborden zullen ontvouwen. Irene Nootenboom is dan toch de vijfde Neering alhoewel haar achternaam dat niet verraad maar zij is wel degelijk getrouwd met Paul maar bovenal zijn levenspartner. Het is natuurlijk een lawaai van jewelste met al die Neeringen en ook bij de aanvang van schaakpartijen (doorgaans is het dan muisstil) horen we al na 30 seconden Ton Neering al hard “Schaak!” zeggen. De gedachte komt bij mij op dat deze Neering een snelle schaakdood zal sterven en zo geschiedde. Dré, Rob, Irene en mijn persoontje zijn wat gematigder en handhaven zich keurig in het schaakgeweld van huis- tuin- en keukenrumoer. Opgemerkt dient te worden dat Irene uiteindelijk korte metten maakt met André en Ton. Er ontstaat een organische pauze na 3 partijen en in de kantine aangekomen zie twee Neeringen (ik noem geen namen!) al aan de wijn zitten! We klokken 13.00 uur. Alcoholgebruik tijdens het schaken is natuurlijk uit den boze en staat in het formele circuit op de dopinglijst. De middag schrijdt voort en we staan aan de voet van de laatste partij van zeven partijen. Opvallend is dat Rob wel tegen Andre, Irene en Ton mag spelen maar ik ontmoet alleen Irene en Rob. Rob ontmoet ik in de laatste partij. Of we worden gedeeld derde en als ik win ben ik alleen derde. De partij ontspint zich en ik zie mijn kans schoon om met mijn Dame een aanval op te zetten op de pionnenstelling die voor de Koning van Rob staan. Ontzet slaat mijn broer dit gade en als ik met mijn dame zijn pion sla op A7 is hij volledig van slag. De winst is aanstaande……. Hij stamelt “ik geloof dat dit mat is!”…….. en zijn hand maakte al een liftende beweging om mij te feleciteren….!

Het vervelende is dat Paul Neering als wedstrijdleider toevallig staat te kijken en dan plotseling uit zijn rol valt. Hij zegt en wijst “ik zie nog een zet!”. Heel snel fleurde het gezicht van Rob weer op omdat het bloed weer terugstroomde in het bleke toetje. Rob voerde de zet die ervaren wedstrijdschaker Paul bedoelde uit en vervolgens was ikzelf helemaal van de Wapseknaps en verloor de partij met een mooie lopersmat van mijn broer uit Purmereutel  die een jaar of dertig geleden op de Koemarkt in Purmerend zijn laatste partij speelde..

Schalwijk zal nooit meer Schalwijk zijn………

Edward Neering

NB: Ton zijn hoofd is achter mijn hoofd enigszins te zien. het duikgedrag van deze broer bij het maken van deze foto was reeds een inleiding op het uiteindelijke resultaat van deze middag. 😉

Schaken haarlem beker

Van mailinfarct tot mailloos!

Konstanz Meersburg mooie foto

Van Mailinfarct tot Mailloos!

Er is iets bijzonders aan de hand. Ik leid momenteel een mailloos bestaan en merk dat ik afkickverschijnselen heb. Ik kan het haast niet geloven maar het is toch echt waar. De afgelopen vier maanden in opdracht gedaan bij de Omgevingsdienst te Zaandam. Erg leuk om weer terug te zijn in het land van vergunningen, toezicht ten behoeve van het milieu. Prima dienst maar ik ging daar bijna ten onder aan een mailinfarct. De opdracht is succesvol ten einde gebracht, de mail is volledig opgedroogd in korte tijd. Nog 7 dagen en dan wordt mijn account daar formeel opgeheven. Blijft over mijn mailaccount van de gemeente Amsterdam. Ook hier is het zomer en sporadisch ploept er mailtje op, vaak min op meer SPAM of een melding vanuit Linkedin dat er weer een connectie is. Resteert de gmail waar mijn privéberichten opkomen en ook daar is het komkommertijd. Wat heerlijk, die leegte, het zwarte mailgat. Ik realiseer mij ineens hoe ik door mail op het werk en privé word geleefd! Ik breng alle flessen weg, de oude kranten, het plastic afval en ben “housekeeping” technisch helemaal bij. Er is simpelweg niets meer te doen en heb nog drie weken vakantie voor de boeg waarvan een klein weekje naar Londen met mijn zoon. Ik verdrink in het nietsdoen met een parasol die mij beschermt tegen de zomerzon. Een abonnement voor de sportschool doemt in mijn gedachten op. Elke dag loop ik in mijn gedachten 10 km hard maar de weegschaal geeft anders aan. Elke dag sta ik anderhalf uur op een crosstrainer maar diezelfde weegschaal zegt werderom iets anders. Ik besluit dit blogbericht en schenk nog een wijntje in!

 

De Benjamin

GK Edward

Jongste van 14 kinderen

Het was een doorsnee zomerdag in juli. De Volkskrant kopt met een overleg tussen de Russische president Chroetsjov en die van de Verenigde Staten, Eisenhouwer. Moskou waarschuwt Turkije “Val Irak niet aan”! Een expeditie naar het Sterrengebergte in Nieuw Guinea en de ratrace om een raket naar de maan te sturen vullen de rest van de VK- pagina van die dag. Eigenlijk de globale turbulentie van alle dag. Het is 26 juli 1958 en om acht uur s’avonds slaakt mijn moeder haar laatste barenswee en perst mij ter wereld. De oude Dr Sabel heeft een actieve rol bij deze soepel verlopende bevalling. Na mijn geboorte valt direct mijn witte haar op. Nee men sprak niet nog niet van de witte keniaan, maar dokter Sabel bezigde de term wittekop, de framing was snel geboren. Wittekop kwam later terug in de vlaamse serie “De heren van Zichem”in de jaren zeventig.

Als veertiende kind van mijn vader en tiende van mijn moeder moest ik mij gaan begeven in de Wereld die Neering heette aan de Eksterstraat in Badhoevedorp. Ik ga doorgaans door het leven als dertiende kind maar er was tussendoor ergens ook een zusje van mj geboren met de naam Els. Of zij direct doodgeboren was of toch nog kort geleefd heeft is niet bekend. Wel weet ik dat er nooit over werd gesproken. Inderdaad een katholiek gezin onder de rook van de kerk aan de Pa Verkuyllaan met de naam HH Engelbewaarders. Hoe dan ook nummer 14 (denk aan Johan Cruyff) klinkt beter dan 13, dus dat houden we er in. Er gaan zelfs verhalen over een mogelijk 15e  kind maar dat is nooit bevestigd.

Maar natuurlijk was ik ook de Benjamin van de familie met een hoog knuffelgehalte, maar ja als later in je jeugd al die aandacht verdampt dat word je een jankerd, en dat is, naar verluidt, ook, helaas, het geval geweest.  Alle clichés rondom grote gezinnen zijn ook op de Neeringen van toepassing. We woonden in Badhoevedorp in giga huizen aan de Eksterstraat en Nachtegaalstraat, maar wel met éénsteensmuren. (veel vochtproblemen dus)  Alle buren waren grote gezinnen van katholiek tot heiden.  In de wereld van de jaren zestig en zeventig waren grote gezinnen dus heel normaal. Familieruzies waren er nu en dan natuurlijk ook, maar toch een zeldzaamheid. Eigenlijk een vredig bestaan met veel reuring om je heen. Belangrijk dat je je kon profileren binnen het gezin anders kreeg je geen aandacht vandaar de harde stemmen en het extroverte gedrag binnen de familie. Wij hebben geen Freud nodig om tot verklaringen te komen J .

Inmiddels is er weer een neeringreunie achter de rug in 2013. Rond 100 familieleden voortgekomen uit mijn vader en moeder. Erg gezellig en een mooie ploeg bij elkaar. Misschien hadden we toch een paar kinderen extra moeten nemen!

Neering alleen broers en zussen 2

Huwelijk Tineke en Edward groepsfoto fam Neering

Het gevecht tegen de kilo’s!

Neering broers hardlopen 20150524 Neering broers 2

Broers zijn we. Het is zaterdagochtend 9 uur en de bel gaat. Twee Neeringen staat voor mij in korte broek terwijl het loopadvies is om onder de 15 graden “lang” te lopen. Vier melkflessen steken af tegen de ietwat donkere achtergrond door de Vide-constructie van de entree van ons huis. Na koffie en wat familiegekrakeel togen wij naar de duinenrij van Egmond Binnen. Stijfjes maak ik de eerste passen en direct commentaar dat het er zogenaamd soepel uitziet. Als snel maakt de koude noordwestelijke wind plaats voor een windstille loop in de luwte van de duinen. Het leuke van een duurloopje is altijd dat na 10 minuten de stemmen staken en stilzwijgend met wat gesteun en gehijg de weg wordt voortgezet met soms een vieze roggel uit een net geschrapte keel. Zo ook nu weer, de stilte wordt doorbroken door het “gebel/geping’ van achteropkomende fietsers. Na een korte plaspauze moet ik het eerste gat dichtlopen maar voor de afslag ben ik weer bij. Stilzwijgend lopen we langs de woning van Elly de Waard aan de Castricumkant. Elly schreef vroeger de recensies in de Volkskrant over popconcerten en had in de jaren een hoge status in het jongerendomein. Later is zij vooral bekend geworden als dichteres en was tevens voorvrouw van de lesbische beweging in die tijd. Nu gebeurt het ergste wat je als hardloper/jogger/duurloper mij kan overkomen. Ik krijg enorme aandrang voor een stoelgang in de natuur in de volksmond ook wel poepen genoemd. Gelukkig wel WC papier bij mij en zo gezegd zo gedaan. Wederom moet ik een enorm gat dichtlopen en stiekem hebben de heren broers er een tandje op gegooid. Ik laat het natuurlijk geen Sjas Patat worden en trotseer onderwijl een kudde Schotse Hooglanders die geen aanstoot nemen aan mijn vuurrode Trias regenjack . Ook die avond ervoor een biertje teveel gedronken en de pap zakt in mijn benen. Als organisator van deze loop beveel ik dat de loop ten einde is bij het veerooster maar Dre en Paul lopen gewoon stug door terwijl bij het veerooster toch de edele kunst van het rekken dient te worden beoefend. Vlakbij de auto denkt Andre Bert Goedkoop te signaleren wat de Triastrainer Hennie Punt is, of niet? Hoe dan ook, toch weer 7 km op onze palmares en een mooie start om in familieverband de strijd tegen de overtollige kilo’s te hernieuwen.

Edward Neering

Tom Wellerloop 2014:

TWL 2015 paul

Foto: Paul Neering wordt in het zonnetje gezet als organisator van de TWL Loop

De trein stopt kreunend op Santpoort Noord en ook dit station  blijkt opgetuigd met OV-chippoortjes, er is geen ontkomen meer aan! . Hoe dan ook een stralende dag voor de laatste Tom Wellerloop met de start bij Duin en Kruidberg. Al 10 jaar weer deze unieke loop in Nederland. Uniek omdat het de enige loop in Nederland is waar je zelf de weg moet vinden! Ooit begonnen als Duin en Kruidbergloop en later omgedoopt in Tom Wellerloop na diens overlijden enkele jaren geleden. De groep in de jaren heen veranderd maar de iconen zijn nog steeds aanwezig zoals Kees Schelling en Kees Klaver, Mark Slaman en Paul Neering en Jan de Ruijter en Auke Zwerver en Stefan Döbner en Harry vd Wiel.

Prachtig weer vandaag en de echte herfst blijkt nog niet echt te hebben toegeslagen in de duinen onder Velsen. De loopgroep start richting zee en de wandelgroep gaat in tegengestelde richting zijn weg. Onderweg komen we Raoul Wirtz als eerste tegen die uiteindelijk in 1.27.58 als eerste zou eindigen met Mark Slaman als goede tweede. 1.27,58 is de langzaamste winnende tijd ooit, maar goud is goud! Als eerste bekende na Mark Slaman komt Auke Zwerver in zicht die de turbo er op heeft en alle anderen iconen heeft gelost. Dan een groep met Kees Klaver en Paul Neering…….waar is voormalig winnaar Kees Schelling??? Die komt een paar minuten later hobbelend over de duinpaden langs “gesneld” alsof ie met hardloop-AOW is gegaan.

En ja hoor, twee van de lopers halen de finish niet omdat ze de weg zijn kwijtgeraakt in de Nollen van de Kennemerduinen. Eén kwam bij IJmuiden uit en de ander is onbekend. Afsluiting as usual bij Parnassia aan Zee. De tent is geen buffettent meer maar een restaurant met zandterras. Een ongekende chaos bij bestellen en afrekenen. Goed dat we hier niet meer hoeven terug te komen.

Al met al een gedenkwaardige laatste Tom Wellerloop. Paul Neering werd namen de groep bedankt met bloemen, wijn en een mooie kadobon. Met weemoed zullen we terugdenken aan de naamgever maar ook aan “De enige loop in Nederland waar je zelf de weg moet vinden!”. Zo’n loop komt nooit weeerrrrrrrr!……. of toch wel??

Edward Neering

TWL 2014 lopers

TWL 2014 wandel

Het verraad van Parijs

HMP P en E

 

Het is zaterdag 1 maart en de Thalys is zojuist vertrokken van spoor 13a Amsterdam CS. Morgen de halve marathon van Parijs bij het Bois de Vincences. Bij de grens ga ik volledig uit de lucht. Mijn Ipone is geblokkeerd buiten Nederland. Roamingblokkade akkoord maar een totale blokkade door je werkgever is een beetje overdreven, soit!. Voor het eerst dat ik met de Thalys naar Parijs ga zonder vertraging dus in iets meer dan 3 uur sta ik op Gare de Nord. Mijn hotel is om de hoek in een duidelijk pakistaans/indiaas getinte straat. Na mijn bagage gedropt te hebben als een speer naar de nummerafhaalplaats bij de start met twee metro’s. Alleen een startnummer bij afgifte van een medische verklaring die gelukkig in mijn bezit is en vervolgens naar de stand van Artsen zonder Grenzen. Blijken Paul en ik  op de tweede plaats geëindigd te zijn van de donatiewervers met onze €1800,= euri . Op de foto met AZG om deze zilveren plak te vieren en even bellen met de telefoon van de standhouder om mijn loopmaten te kunnen ontmoeten. Gelukt, ergens bij het centre de Pompidou. De volgende dag is het zover. Prachtig weer en na een slechte nacht heb ik er toch veel vertrouwen in om vandaag een tijd te gaan lopen onder de twee uur met broer Paul als haas. Paul, trouw als een bloedbroeder, zal mij nooit laten vallen en zal mij als een blindengeleide hond bij de finish afzetten. Parijs zal juichen en jubelen en mij op de schouders nemen. Bij die gedachte verschijnt er een speelse glimlach op mijn gezicht.

HMP 2014 zeer zwaar

Foto ooven: De laatste kilometer

De start gaat niet goed. Direct slachtoffer van gedreutel van anderen en we komen direct in een lopersfile. De eerste twee kilometer gaan boven de zes minuten per kilometer dus we zitten direct al een minuut boven het schema. Paul besluit te gaan sleuren en ik voel dan al dat ik te snel ga. De andere tandem is Kees Klaver met als haas Kees Schelling. Direct besloten om mij niet te laten opjagen en deze tandem te laten voor wat deze is en onze eigen race te lopen.

HMP groep

 

Foto boven: vlnr: Paul Neering, Kees Klaver, Kees Schelling, Edward Neering en Harry vd Wal.

Na 5 kilometer krijg ik de drinkbus die Paul draagt. Mijn broer heeft bijna alles al opgedronken er zit niets meer in en ik smijt het plastic gevaarte in de kant en bij de volgende drinkpost loopt mijn haas gewoon door. Als kopman moet ik helaas ingrijpen en stuur Paul terug om drinken te halen. Tegen de stroom in doet Paul keurig wat de baas van hem vraagt J ! Na 10 km liggen we op schema maar ik heb  wel veel moeten geven. Langs de kant staat een post van Artsen zonder Grenzen. Ze herkennen mijn shirt en luid en duidelijk is te horen “Allez les medicins!!” Een stukje verderop komt er ineens een helling op weg naar de binnenstad van Parijs. Dodelijk als je toch al niet meer goed in je vel zit, maar goed we lopen door en we raken iets achter op het schema. Paul houdt de moed er in en schreeuwt “We liggen nog steeds op koers!” Kilometer 12 is zojuist gepasseerd. Weer een helling richting la place de la Bastille, nee he!. Langzaam vloeien de krachten uit de witte keniaan dus ik besluit op mijn tempo op de automatische piloot te gooien. Doelstelling is nu om iedere kilometer rond de zes minuten te lopen. Met een goede haas moet dit geen probleem zijn. Ik reken uit dat ik dan rond de twee uur en 1 minuut uitkom. Volgens Paul zitten we op een schema van de twee uur en 2 minuten. Bij kilometer 15 komt het er ineens een verrassende wending in de houding van mijn haasbroer. “Die twee uur halen we toch niet meer maar ik wil wel onder de twee uur lopen, ik ga!!”…………….Weg haas, weg solidariteit, weg broer, weg familieband, weg gangmaker, weg aanmoediger, weg makker…. Hallo eenzaamheid!

AZG Edward en Paul Uitkijk

Daar loop ik dan uitgeput in de buitenwijken van Parijs. Niet geheel ongevaarlijk die Banlieue. Bij de drinkpost stop ik even om goed te drinken even verderop doe ik nog een plasstop. Ik sleep mij door de straten van de lichtstad richting finish en de benen zijn zwaar als lood, mijn klokje geeft een kilometertijd aan van rond de 7 minuten. Ik finish in twee uur en vier minuten en nog wat. Dat nog wat is bijna een minuut. Na de finish staat de broer van verraad te wachten en zegt “Toch nog binnen de twee uur!”

HMVA Edward en Paul 19890507Zwartwitfoto: Na de halve marathon van Amsterdam in 1989. La Histoire se repete!

 

Het nummer “Voor een Joet zit je Goed” De showmaker waarmee we 1800 euro voor AZG hebben opgehaald. De CD is uitverkocht >> wel op bovenstaande MP3 te beluisteren.

 

Alles op een rijtje! Factsheet!

HMP P en E

<> Totale opbrengst:  “Lopen halve marathon van Parijs voor Artsen zonder Grenzen” >> € 1749,=

<> Totaal verkochte CD’s: “Voor een Joet zit je Goed” : 103 stuks!  Status: Uitverkocht

<> Gewicht: Op 27 december 87,4 kg  >>  Op 2 maart 2014 >>  81,8 kg

<> Tijd: 2 uur en 4 minuten

<> Bezoeken weblog op dit thema: rond de 1000 clicks

<> Klassering:  2e in Parijs voor het totaalbedrag per individu voor Artsen Zonder Grenzen/

<> Man of the Match: Bo Bogaard

<> Met dank aan: Alle supporters, alle donateurs, Bo Bogaard, Meindert Winkelman, Theo van Vliet en Arjen Box.

<> Lolfactor: 10

<> Winnaar loting voor Thuiswedstrijd AZ – Feyenoord op 3 mei 2014: Meindert Winkelman

Paul en Edward Neeirng